KEBUDAYAAN KAUM INDIA

Masyarakat India di Malaysia merupakan etnik yang ketiga terbesar selepas Melayu dan Cina. Kewujudan masyarakat India di negara ini telah mewujudkan masyarakat berbilang kaum di negara kita. Kaum India di negara kita juga kaya dengan adat dan budaya yang unik dalam kehidupan mereka. Malah kebudayaan masyarakat India telah menjadikan negara kita penuh dengan warna-warni kebudayaan. Kebudayaan masyarakat India sebenarnya berasal daripada agama Hindu. Walaupun kebanyakan masyarakat India hari ini bukan beragama Hindu, namun mereka masih mengamalkan kebudayaan berteraskan agama Hindu. Seperti kaum-kaum yang lain, kaum India juga mempunyai budaya pemakaian mereka yang tersendiri. Amalan pemakaian kaum India berbeza antara etnik dan ras. Di mana sesuatu cara pemakaian dapat menonjolkan etnik dan ras sekumpulan masyarakat. Begitu juga dengan amalan adat resam mereka yang turut berlainan. Sari merupakan pakaian tenunan khas yang dipakai oleh semua kalangan wanita India. Sari diubahsuai untuk menjadi pakaian kepada golongan kanak-kanak dan remaja. Sari juga dipakai mengikut kehendak dan ia dapat menunjukkan kumpulan keturunan seseorang wanita India. Dhoti merupakan pakaian tradisional orang lelaki dalam kaum India. Dhoti juga merupakan hasil tenunan yang ditenun menggunakan benang kapas ( Cotton ) dan ada juga dhoti yang ditenun khas dengan benang silk. Pemakaian dhoti juga mempunyai pelbagai cara. Selain aspek pemakaian, kaum India turut mempunyai jenis-jenis makanan tradisional yang tersendiri. Tosai merupakan salah satu makanan kaum India yang terkenal. Tosai mempunyai banyak nama lain. Tosai juga dikenali sebagai dosa, dosay, dose, dosai, dhosha, thosai ataupun chakuli.Tosai juga terdiri daripada pelbagai jenis seperti tosai telur, tosai cili, tosai bawang dan sebagainya. Makanan tradisional ini

Murukku juga mempunyai nama-nama lain. Kabadi ialah sejenis permainan yang dibentuk dalam permainan tradisional India. Selain aspek pemakanan. dua pasukan dibentuk di mana setiap pasukan terdiri daripada tujuh . Makanan ini sering dihidang dengan sambal dari buah-buahan. Makanan tradisional ini juga berasal dari negara India. Di dalam tosai. Permainan yang berasal dari Maharashtra ini pada mulanya dimainkan menggunakan kereta kuda. Makanan tradisional ini berasal dari India.acar india. Murukku amat lazat dan senang untuk disediakan. Permainan ini sangat terkenal di Selatan Asia dan tersebar dengan meluas di Tenggara Asia. Bahan utama murukku ialah urad dan tepung beras. sambar dan lain-lain. Selain tosai. kari ayam dan daging kambing. Tosai dimakan sebagai sarapan pagi atau makan malam. kaum India turut mempunyai sukan dan permainan tradisional mereka yang tersendiri. dan Iran. Murukku dapat dibuat dengan pelbagai perasa seperti cili. asafoetida. Bahan utamanya ialah vigna mungo dan nasi.sambal dari buahbuahan. sanna. Andura Pradesh. Idli mempunyai banyak jenis.ia diisi dengan kentang dan bawang yang telah di goreng sehingga ranggup. Ia dimakan sebagai sarapan pagi ataupun sebagai makanan ringan. Dalam satu permainan. ajawain dan cumin. Ia adalah permainan bangsa Bangladesh dan juga meluas di Tamil Nadu. Permainan kho-kho ini memerlukan kecergasan fizikal pemain serta pergerakan yang fleksibel untuk megelak peserta-peserta lain. makanan tradisional kaum India seperti idli dan murukku turut dikenali di kalangan masyarakat Malaysia. Punjab dan Maharasutran di India. Murukku boleh didapati di mana-mana sahaja dan dihidangkan sebagai makanan ringan. Tosai dimakan dengan pelbagai jenis lauk smpingan seperti sambar. Contohnya.sering dimakan oleh rakyat Malaysia terutamanya kaum India. Jepun. Nama lain murukku ialah chakli dan chakri.rave atau sambar idli. Kho-kho merupakan satu permainan tradisional yang popular di kalangan kaum India. Kebanyakan ahli sejarah India mengatakan bahawa Kho-Kho merupakan hasil pengubahsuaian daripada satu permainan 'Lari dan kejar' di mana seorang pemain akan berlari dan mengejar serta menyentuh pemain lain.

Alat ini mempunyai bentuk yang seakanakan sama dengan alat tamborin barat yang terdiri daripada rangka bulat diperbuat daripada kayu pokok nangka sepanjang kira-kira 7 hingga 9 inci diameternya dengan kedalaman 2 hingga 4 inci dalamnya. Genderang panjang yang 'bermuka' dua itu dikatakan turut mengambil tempat dalam upacara ritual dan persembahan tarian klasik masyarakat selatan India iaitu barathanatyam. Alat tradisional itu ditemui dalam muzik karnatik sangget sebelum kewujudan tabla iaitu sejenis gendang yang terkenal dan diguna secara meluas dalam cabang muzik klasik hindustani sejak dahulu. Pemain menggunakan 2 kayu pemukul untuk memukul bahagian atas gendang tersebut.5m x 10m (separuh daripada gelanggang bola keranjang). Kaum India turut memiliki alat-alat muzik tradisional mereka yang unik dan istimewa.Kaki kanan dilunjurkan sedikit manakala kaki kiri akan . Mridangam terbit daripada dua perkataan bahasa sanskrit iaitu Mrid yang membawa maksud lempung dan Ang adalah badan. Mridangam merupakan antara instrumen utama dalam industri muzik klasik masyarakat India sejak turun temurun. Mridangam diletakkan di atas kaki kanan dan buku lali. Alat muzik lain adalah Mrdangam yang dimainkan dengan meletakkannya secara selari di atas lantai. Chenda digantung pada pemain gendang supaya ia tergantung tegak dengan bahagian atas gendang yang dibaluti kulit itu. Koodiyattam dalam bentuk tarian dan aktiviti-aktiviti pemujaan di negeri Kerala. Chenda terbahagi kepada 3 jenis iaitu: Uruttu Chenda (untuk bermain pelbagai variasi). Alat muzik ini dipersembahkan dengan iringan alat-alat muzik lain seperti Khatali. Juga berfungsi seakan-akan alat muzik kompang atau tar di sesetengah tempat.pemain. Gelanggang yang digunakan adalah 12. Kanjira termasuk dalam keluarga tamborin. manakala memalu permukaan besar dengan tangan kiri. Veeku Chenda (untuk memainkan irama asas) dan Acchan Chenda. Pemain akan memalu permukaan yang kecil dengan tangan kanan. Chende digunakan dalam aktiviti kesenian dan keagamaan di negeri Kerala.

Venu berkait rapat dengan Tuhan Hindu Krishna yang selalu digambarkan sedang memainkan alat ini dibibirnya. Untuk memainkan alat muzik ini. jari ke dua-dua tangan digunakan untuk menutup dan membuka lubang pada venu. Selain itu alat muzik lain adalah saraswati veena. Venu diperbuat daripada buluh dan merupakan salah satu daripada alat muzik yang tertua di India. Alat muzik ini tergolong dalam keluarga erofon atau tiupan bukan loyang yang mempunyai bunyi terkuat didunia.dibengkokkan dan diletakkan pada rangka badan mridangam serta bertentangan dengan badan pemain. Venu ini boleh didapati dalam pelbagai saiz. jari amat berperanan penting dalam menutup dan membuka lubang agar menghasilkan bunyi yang menarik dan penting dalam persembahan berdasarkan muzik raga. Alat muzik venu ini boleh menghasilkan bunyi dua setengah oktaf yang bersifat monofoni seperti suara manusia. Alat ini juga ada yang diperbuat daripada kayu atau logam. . Selain alat muzik saraswati veena. Ianya dinamakan sempena nama Tuhan Hindu Saraswati yang selalu digambarkan sedang bermain alat muzik ini dan terkenal dalam masyarakat India. terdapat 2 lagi alat muzik veena yang terkenal di India iaitu Vichitra Veena dan Rudra Veena yang mana kedua-dua alat muzik ini dimainkan dalam persembahan klasik Hindu. Dalam memainkan alat muzik ini. Alat muzik ini mempunyai persamaan dengan alat tiupan Shehnai yang terdapat di utara India tetapi memiliki saiz yang lebih besar dengan badannya diperbuat daripada kayu teguh dan loceng yang besar. mempunyai tujuh lubang pada badannya. Nadaswaram merupakan alat muzik klasik yang terkenal di selatan India. dan lima lubang yang terdapat pada bahagian bawahnya yang dianggap sebagai lubang pengawal bunyi. namun begitu hanya alat muzik saraswati veena sahaja digunakan dalam persembahan muzik karnatak di India.

perniagaan dan sebagainya dengan sahabat dan sanak saudara mereka. Mereka biasanya menyapa dengan menggunakan atau menyebut perkataan “vanakum”. bapa memainkan peranan utama dalam sesebuah keluarga. Dalam masyarakat ini. bagi kaum India apabila seseorang tetamu datang ke rumah. ibu merupakan seseorang yang sangat dihormati dan yang paling mulia dalam institusi keluarga. sekiranya mereka menerima sesuatu. masyarakat India digalakkan membawa buah tangan kepada tuan rumah sebagai tanda terima kasih. Seperti kaum lain. Kedudukan suami dalam . mereka harus menerima dengan menggunakan tangan kanan. Oleh yang demikian.Selain daripada kebudayaan yang meliputi aspek pemakaian. Ini menunjukkan bahawa golongan wanita diangkat dengan darjat yang tingi dalam kehidupan masyarakat India di negara ini. Tujuan mereka menerima pemberian menggunakan tangan kanan adalah sebagai tanda terima kasih dan juga tanda kesyukuran. Manakala anak perempuan mereka pula dipanggil seperti seorang ibu dalam tradisi masyarakat mereka. Malah ibu dianggap tuhan dalam keluarga mereka. Dalam masyarakat India. Ia juga dikatakan sebagai tanda kebaikan. kaum India juga mempunyai adat berkunjung ke rumah sanak saudara dan menerima kunjungan mereka. Dalam sesebuah institusi keluarga India. Mereka sering bertanya khabar tentang kesihatan. Sepertimana kaum-kaum lain. Namun begitu. golongan tetamu ini harus menerima hidangan yang disediakan sebagai tanda ucapan terima kasih kepada tuan rumah. Oleh yang demikian. anak perempuan dijaga dengan sempurna dan amat dititikberatkan terutamanya ketika mereka masih dara. Mereka juga digalakkan melangkah dengan kaki kanan apabila berkunjung ke rumah rakan atau sanak saudara. Mereka sentiasa bertanya khabar antara jiran tetangga mahupun sahabat mereka jika bertemu. dalam kebudayaan mereka. keluarga merupakan institusi yang sangat penting. pemakanan. tetamu biasanya akan dijamu dengan makanan dan minuman. permainan dan alat muzik tradisional. kerja. Apabila mereka ingin berkunjung ke rumah tetamu. kebudayaan utama yang diamalkan oleh masyarakat India di negara ini ialah kaum India mengamalkan adat bertegur sapa sesama mereka.

Upacara ini dikenali sebagai paanam paaku. ia mengambil masa selama tujuh atau sembilah hari sebelum majlis perkahwinan. Seterusnya beberapa keping kad jemputan dalam bilangan ganjil akan dibawa ke kuil untuk disembahyangkan (arccanai). Dalam penyediaan thaali ini pihak lelaki dikehendaki membawa emas. memberi sirih. Pelbagai adat yang dilakukan ketika majlis perkahwinan berlangsung. Antaranya adat menghormati dan mendapat restu termasuklah menyerah sebiji kelapa yang dilubangkan pada bahagian atasnya. Pada thaali tersebut diletakkan segumpal benang putih yang dilumurkan dengan kunyit.keluarga pula. pengantin lelaki akan mengalungkan thaali. kad jemputan memainkan peranan yang penting kerana sekiranya terdapat kesalahan pada kad jemputan ia menunjukkan bahawa majlis perkahwinan mereka tidak akan berjalan dengan lancar. Malah pada kad jemputan. upacara sembahyang dilakukan dan dikenali sebagai thalippadaiyal di mana dalam upacara tersebut nasi manis disediakan termasuk dhoti dan sari untuk pasangan pengantin. Seterusnya adalah penyediaan thaali yang merupakan lambang suci perkahwinan yang dikalungkan pada leher pengantin perempuan dan lelaki. Sewaktu perkahwinan masyarakat India. Selepas itu. Tiga hari sebelum perkahwinan. Kaum India turut mempunyai kebudayaan yang unik dalam aspek perkahwinan. Seterusnya. mencium tapak kaki ibu . thaali tersebut hendaklah diletakkan di tempat sembahyang. Kad jemputan tersebut diletakkan di dalam dulang bersama pinang. Semasa perkahwinan berlangsung. Majlis perkahwinan dimulakan dengan upacara niccayam (ikat janji) dengan memberi hadiah seperti pakaian dan lainlain. kumkum. sireh dan sebagainya sebagai tanda kekayaan. golongan suami dianggap sebagai tuhan oleh isterinya. mereka menyapu dengan serbuk kunyit cair sebagai tanda keharmonian. Seterusnya dulang tersebut dibawa ke rumah pengantin perempuan untuk diberikan kepada pengantin lelaki dan begitu juga sebaliknya. cendana. sireh dan bayaran untuk membuat thaali. menuang air susu ke dalamnya. upacara penyatuan atau ikatan suci akan dilakukan agar perkahwinan kekal hingga ke akhir hayat. wang ringgit. Dalam penyediaan thaali ini. Dan golongan suami harus ditaati dan dihormati oleh golongan isteri.

Dalam memberikan nama yang sesuai kepada anak. Ketika ini. Selain daripada adat perkahwinan. Masyarakat India menyambut pelbagai jenis perayaan dalam setahun mengikut kelendar Hindu. mereka akan mengadakan pelbagai upacara sembahyang dan perubahan tahun. seorang ahli agama akan dirujuk untuk mencari nama yang bertuah dan bersesuaian dengan bintang aksaranya. Deepavali ialah „perayaan cahaya‟ sebagai tanda kejayaan „cahaya‟ ke atas „gelap‟ atau „ilmu‟ ke atas „kejahilan‟ ataupun „keadilan‟ mengatasi „kezaliman‟. Pada masa itu ibu bapa mertua akan menghormati kedua-dua pengantin dengan mengadakan jamuan. apabila bayi dilahirkan. pengantin perempuan dikehendaki pergi ke rumah pengantin lelaki sebagai menghormati suami selepas mereka disahkan sebagai pasangan suami isteri. Dalam menyambut kelahiran bayi. Inilah perayaan paling utama bagi masyarakat India. Perayaan Deepavali ini disambut pada hari ke 14 bulan Aipasi dalam kalendar Tamil (antara bulan Oktober dan November) dan juga dikenali sebagai pesta cahaya. Setelah itu. bayi tersebut dipangku satu persatu oleh golongan tua dan dinyanyikan lagu agama oleh golongan wanita. jiran-jiran akan dijemput bagi memeriahkan majlis. Perayaan orang India diadakan mengikut bulan dan setiap bulan ditandakan dengan bulan mengambang dan bulan menirus.bapa dan membasuh kaki ibu bapa. Dalam acara ini. Kemudian pengantin lelaki pula dikehendaki pergi ke rumah pengantin perempuan selama tiga hari. ahli keluarga tidak boleh menjalankan sebarang upacara keagamaan selama 16 hari. Dalam memberikan nama bayi. Pada hari ke 16 merupakan hari menamakan anak. memberi hadiah dhoti kepada bapa mertua serta sari dan wang kepada ibu mertua. Seterusnya adalah kebudayaan kaum india dari aspek perayaan. rumah dan buaian akan dihias dengan begitu cantik. masyarakat India juga mempunyai adat menyambut kelahiran bayi. . Selepas upacara perkahwinan. Sepanjang tahun tersebut. semua ahli keluarga akan dimaklumkan tentang kelahiran seseorang bayi. Terdapat 21 jenis perayaan dalam masyarakat India dan ini termasuklah perayaan Deepavali. Perkataan Deepavali merupakan gabungan perkataan "Dipa" yang bererti cahaya dan perkataan "Gavali" yang bererti barisan. Pada hari ini upacara sembahyang akan diadakan terutama untuk mendoakan roh keluarga yang sudah meninggal dunia. Thaipusam dan Thaiponggal.

Seterusnya adalah perayaan Thaiponggal yang merupakan perayaan menuai dan „padi baru masak‟ serta „memuja semangat padi‟. Perpaduan dan kerjasama erat di antara kaum yang terus terjalin kukuh akan menyumbang kepada kemajuan dan kejayaan negara yang lebih cemerlang pada masa hadapan menjelang tahun 2020. Ia adalah masa yang amat baik untuk mangadakan perkahwinan dan upacara lain. Seterusnya adalah perayaan Thaipusam. Sebelum mati. peringatan kepada mereka yang lupa agar berbuat baik dan menjauhi daripada membuat kejahatan sesama manusia. Pada masa perayaan ini diadakan. .Menurut lagenda. „ponggal‟ pula akan dimasak di dalam periuk baru untuk dipersembahkan kepada Dewa Matahari dan juga disedekahkan kepada jiran tetangga. Sepertimana kaum Melayu dan Cina. Ianya telah menambah rencah warna-warni dalam kehidupan masyarakat Malaysia yang berbilang kaum. „kavadi‟ yang berisi buah-buahan. Raja Naragasuri meminta semua manusia agar mereka merayai hari kemenangan itu sebagai peringatan kepada yang mereka yang baik tentang godaan hantu dan syaitan. Ketika perayaan ini terdapat pelbagai jenis persembahan daripada penganut agama Hindu. istimewa dan tersendiri. madu dan bunga di kuil dan membuat persembahan kepada Dewa Subramaniam. Rumah akan dibersihkan dan dihiasi. Thaipusam pula adalah perayaan bulan “Thai” untuk membersihkan diri dengan menggunakan susu. kaum India turut memiliki kebudayaan mereka yang unik. Raja Naragasuri yang kejam dan selalu memeras rakyatnya. Pelita yang dipasang dalam barisan dapat dilihat dinyalakan di rumah penganut Hindu bagi melambangkan kejayaan kebaikan mengatasi kejahatan yang dirayakan sebagai perayaan Deepavali. susu. telah dikalahkan dan dibunuh oleh Maha Krishnan.