P. 1
esay sejarah 2

esay sejarah 2

|Views: 2,333|Likes:
Published by beby

More info:

Published by: beby on Aug 17, 2009
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

01/07/2013

pdf

text

original

CONTOH JAWAPAN SEJARAH 2 UNTUK PERKAMPUNGAN SEJARAH STPM NEGERI PERAK TAHUN 2008 (PROGRAM GALUS

)

1

Soalan 1 Bincangkan peranan pembesar di Tanah Melayu sebelum campur tangan British pada tahun 1874 Pengenalan Pembesar merupakan golongan yang sangat penting dan berpengaruh dari segi politik, ekonomi dan sosial. Jawatan pembesar diperoleh melalui dua cara iaitu; taraf tersedia dan taraf capaian. Taraf tersedia, iaitu jawatan diperoleh secara warisan; apabila seseorang pembesar meninggal dunia maka anak akan menggantikan tempatnya.Taraf capaian; pembesar yang dilantik kerana kehebatan dan ketokohan yang dimiliki oleh seseorang Isi 1. Politik

 Pembesar berperanan utama dalam politik. Mereka merupakan golongan yang
memonopoli kuasa politik. Mereka juga berperanan dalam melantik raja/sultan, contoh di Negeri Sembilan, empat orang Undang (Undang Jelebu, Undang Sungai Ujong, Undang Rembau dan Johol) akan melantik Yam Tuan Besar Negeri Sembilan. Di Perak pembesar berkuasa melantik sultan dan mereka berpengaruh dalam menentukan perlantikan seseorang bakal sultan. Mereka boleh mengenepikan mana-mana bakal sultan yang tidak disukai, contoh Raja Yusuf gagal menjadi sultan kerana baginda gagal mendapat sokongan dan diketepikan oleh pembesar.

 Pembesar berperanan membantu raja dalam pemerintahan dan pentadbiran negeri.
Mereka mempunyai cop mohor sendiri., contoh di Kelantan pada masa pemerintahan Sultan Muhamad 1, baginda telah membentuk Jemaah Menteri yang terdiri daripada 7 orang pembesar untuk memudah dan melicinkan pentadbirannya. Di Johor Sultan Abu Bakar memperkenalkan satu perlembagaan berasaskan perlembagaan British. Menurut perlembagaan ini satu Jemaah Menteri yang dianggotai oleh pembesar telah dibentuk untuk memberi nasihat kepada sultan.

 Pembesar turut membantu sultan mentadbir kawasan-kawasan tertentu di luar
wilayah. Kawasan ini dipanggil “pegangan” yang merupakan anugerah sultan kepada pembesar kerana jasa perkhidmatan cemerlang. Contoh Dato’ Bahaman dilantik sebagai pembesar Semantan, Tok Gajah dilantik mentadbir Puau Tawar. 2. Ekonomi

 Pembesar berperanan dalam hal memungut cukai di kawasan pentadbirannya yang
dipanggil kawasan pemakanan. Semua pedagang yang melintasi daerah itu akan dikenakan cukai di pangkalan cukai yang didirikan di sepanjang sungai. Biasanya barang-barang itu dikenakan cukai 10% dan dibayar dengan barangan. Sebahagian daripada hasil cukai diberi kepada pemerintah sebagai ufti contoh di Perak, sultan berhak mengambil $ 6.00 dari setiap bahara (400 paun) bijih timah yang diekspot di

2

mana-mana daerah di Perak. Pemberian ufti sebagai lambang taat setia pembesar kepada sultan. Di Negeri Sembilan Sungai Linggi menjadi kawasan pemungutan cukai terhadap bijih timah yang dibawa keluar dari sungai berkenaan sehingga menjadi rebutan di antara Dato’ Bandar dengan Dato’ Kelana.

 Pendapatan pembesar bergantung kepada cukai yang dikenakan ke atas penduduk.
Untuk itu pembesar sentiasa menggalakkan kemajuan daerahnya dengan menambahkan bilangan penduduk yang produktif untuk mendapatkan lebihan hasil yang banyak. Kekuasaan pembesar bergantung kepada kekuatan ekonomi. Oleh itu pembesar sentiasa berwaspada agar tidak ada orang lain mengumpulkan harta yang lebih banyak bagi tujuan pemberontakan. Pembesar juga berkongsi pendapatan yang diterima dengan pengikutnya bagi mengekalkan sokongannya. Hasil lebihan akan digunakan sebagai pinjaman untuk mengikat lebih ramai orang berhutang dengannya.

 Pembesar juga menjalankan kegiatan ekonominya sendiri seperti perlombongan
bijih timah dan berdagang. Ini menyebabkan di tempat-tempat tertentu pembesar lebih kaya daripada sultan, contohnya di Perak, Long Jaafar dan Ngah Ibrahim yang menguasai daerah Larut lebih kaya daripada sultan.  Pembesar juga terlibat dalam kegiatan perdagangan dengan keizinan sultan. Mereka menjadi pengeluar modal. Perniagaan dan perdagangan pembesar diuruskan oleh wakil-wakilnya. Bagi mempastikan urusan perdagangan berjalan lancar pembesar akan menentukan timbangan dan sukatan yang betul.  Pembesar juga berperanan dalam menjaga perairan daripada pencerobohan lanun, mengawasi perdagang-pedagang, menjaga kebajikan pedagang asing, menyediakan tempat perniagaan dan gudang untuk menyimpang barang.

3. Sosial
 Pembesar berperanan dalam menjaga keamanan dan keselamatan negara, contohnya, Jemaah Menteri Peperangandi Kelantan menguruskan hal-ehwal peperangan, ketenteraan, pertahanan dan keamanan. Lembaga di Negeri Sembilan menjaga keselamatan dan keamanan kawasan anak buahnya. Pembesar juga memastikan penduduk di bawah jagaannya taat setia kepada Sultan.  Pembesar juga berperanan sebagai penghubung antara sultan dengan rakyat. Pembesar bertanggungjawab menyediakan dan membekalkan ketenteraan untuk mempertahankan negara dan juga untuk ekspidisi memperluaskan empaya jika ada.  Pembesar juga berperanan dalam menjatuhkan hukuman dan mendenda dalam kes-kes jenayah di daerahnya. Pada masa itu tidak ada badan kehakiman bebas daripada pemerintah sebaliknya sultan dan pembesarlah yang mentadbir undangundang. Pembesar boleh menjatuhkan semua jenis hukuman kecuali hukuman mati yang hanya boleh dijatuhkan oleh sultan.

 Pembesar juga dikehendaki membekalkan tenaga buruh kepada raja seperti
membina istana baru, membina kapal raja, membina panggung dan pentasa serta

3

perhiasan istana untuk menyambut perayaan adat dan agama. Ini dilakukan melalui sistem kerah.

 Pembesar juga mengetuai kerja-kerja sosial seperti membina surau, masjid, balai
raya, jambatan dan sebagainya. Pembesar juga berperanan dalam menjalankan adat istiadat di istana Kesimpulan Pembesar memainkan peranan penting dalam bidang politik, ekonomi dan sosial sebelum campur tangan British.Namun selepas campur tangan British peranan pembesar mulai berubah. Pembesar tidak lagi memainkan peranan dalam pentadbiran British sebaliknya British melantik pegawai pemungut dan majisterit yang mengambil alih tugas dan peranan pembesar. Tindakan British ini telah menimbulkan rasa tidak puas hati dalam kalangan pembesar yang akhirnya membawa kepada penentangan terhadap British.

4

Soalan 2 Sejauhmanakah sistem ekonomi masyarakat Melayu sebelum campur tangan British pada tahun 1874 bersifat sara diri? Pengenalan Masyarakat Melayu tradisional mengamalkan kegiatan ekonomi yang berbentuk sara diri. Sara diri bermaksud kegiatan ekonomi yang dikendalikan bagi mendapatkan bahan-bahan makanan dan hasil-hasil lain untuk memenuhi keperluan hidup seharian. Keperluan ekonomi petani ialah berbentuk secukup hidup bagi menyara keperluan keluarga sendiri dengan menekankan kepada keperluan asas. Oleh itu, perhatian utama ditumpukan kepada usaha-usaha untuk mendapatkan sumber-sumber makanan. Walaupun kegiatan ekonomi sara diri telah diusahakan di kebanyakan negeri, namun terdapat juga ekonomi separa sara diri yang dijalankan di Kedah dan Perlis, serta ekonomi komersil berasaskan pertanian, perlombongan dan perdagangan khususnya di Negeri Johor. Isi 1. Ekonomi Sara diri I. Pertanian sara diri

 Penanaman padi adalah kegiatan pertanian sara diri utama. Masyarakat Melayu
yang tinggal di pesisiran sungai dan kawasan pedalaman menanam padi sawah dan padi huma

 Padi sawah ditanam di kawasan lembah sungai atau tanah rendah. Lembah sungai
menjadi tumpuan kerana tanah lanar yang subur dan mudah mendapatkan bekalan air. Contoh di Lembah Sungai Kelantan, Lembah Sungai Muda.

 Baja yang digunakan adalah tahi binatang dan menggunakan tenaga binatang untuk
menjalankan kegiatan membajak seperti lembu dan kerbau.

 Sistem pengairan dibina untuk mengairi kawasan tanaman padi, contoh Terusan
Wan Mat Saman di Kedah (1885), Sungai Raja Gali di Kelantan. Di Negeri Sembilan kincir air dibina untuk mengairi kawasan tanaman padi. Kawasan penanaman padi utama di Tanah Melayu ialah di Negeri Kedah, Pahang dan Kelantan.

 Tanaman lain yang turut diusahakan ialah pisang, jagung, ubi kayu dan buahbuahan.

5

 Padi huma ditanam di kawasan bukit dan pedalaman. Tanaman ini ditanam di tanah
tinggi kerana tidak memerlukan air yang banyak

II. Memburu dan menternak binatang

 Masyarakat Melayu juga memburu binatang seperti rusa, ayam hutan, pelanduk.
Mereka juga memburu gajah untuk mendapatkan gading. Selain itu mereka juga menternak binatang seperti ayam, lembu, kerbau dan sebaginya.

III.

Memungut hasil hutan

 Contohnya buluh, rotan, damar, gaharu, cendana, sarang burung, getah percha,
jelutung dan pelbagai jenis herba dan akar kayu IV. Menangkap ikan

 Merupakan kegiatan utama penduduk persisir sungai dan pantai. Menggunakan
kaedah dan peralatan tradisional. Hasil tangkapan kecil dan untuk menampung keperluan sendiri V. Pertukangan dan kraftangan

 Menggunakan hasil hutan terutamanya buluh, rotan dan kayu-kayan untuk
menghasilkan pelbagai barangan keperluan harian

2. Ekonomi komersil

 Ekonomi komersial merupakan kegiatan ekonomi yang menggunakan modal yang
besar, teknologi moden, dan diusahakan dalam skala yang besar. Melibatkan modal dan kepakaran asing terutamanya pemodal Cina dan Eropah I. Perdagangan

 Sebelum campur tangan British, masyarakat Melayu tradisional telah pun
menjalinkan hubungan perdagangan dengan negara-negara Eropah, China dan India melalui pelabuhan Singapura

 Terangganu telah menjalankan perdagangan dengan China sebelum campur tangan
British. Terengganu mengeksport emas, bijih timah, kopi, rotan dan damar

6

II.

Perlombongan

 Pada awalnya diusahakan secara sambilan oleh sebahagian kecil orang Melayu.
Pada awal dan pertengahan abad ke -19, perlombongan bijih timah giat dijalankan di kawasan Larut, Kinta dan Hilir Perak. Lombong-lombong ini adalah kepunyaan pembesar Melayu  Buruh Cina dibawa masuk dari Pulau Pinang dan Melaka untuk bekerja dilombong. Pelombong Cina menggunakan kaedah pam dedah dan roda air. Di Selangor, perlombongan bijih timah dijalankan di kawasan Lukut dan Kelang  Di Negeri Sembilan, perlombongan dijalankan oleh orang Cina di Sungai Ujong sejak tahun 1828. di Terengganu Sultan Terengganu menggalakkan usaha mencari gali emas di Ulu Nerus dan perlombongan bijih timah di Kemaman

III.

Pertanian dagangan

 Sistem Kangcu telah diasaskan di Johor oleh Temenggung Ibrahim dan diperluaskan
oleh pengganti baginda iaitu Sultan Abu Bakar. Antara tahun 1840-1850an, tanaman lada hitam dan gambir telah diusahakan secara besar-besaran di sepanjang sungai utama untuk tujuan eksport. Tanaman ini mendapat permintaan yang tinggi di pasaran Eropah dan Singapura. Johor juga turut menghasilkan getah perca, sagu dan koko untuk komersil  Pala, cengkih dan tebu pula banyak ditanam di Seberang Perai oleh pengusaha bangsa Eropah. Ubi kayu ditanam di Melaka dan dianggarkan terdapat 400 hektar ladang ubi kayu di Melaka pada tahun 1860. Terengganu pula telah mengeksport kopi, rotan dan damar IV. Pembalakan

 Perusahaan pembalakan di Johor diusahakan oleh Syarikat Peterson & Simons.
Kayu balak yang telah diproses dieksport ke China, Mauritius, Jawa dan Sri Lanka

Kesimpulan Secara keseluruhannya sistem ekonomi tradisional di Negeri-negeri Melayu adalah mirip sara diri, namun bagi negeri Kedah dan Perlis ekonominya lebih bersifat separa sara diri. Di samping itu, bidang ekonomi komersil juga turut berkembang terutamanya di Johor yang melibatkan kegiatan perdagangan, pertanian dagangan dan perlombongan yang dimonopoli oleh pembesar Melayu dan pemodal Cina. Kekayaan sumber alam telah menarik saudaganr Cina dan Eropah untuk melabur modal dalam bidang-bidang berkenaan.

7

Soalan 3 Bincangkan perubahan-perubahan perlembagaan di Negeri-negeri Melayu Bersekutu antara tahun 1895 hingga 1941. Pengenalan Menjelang tahun 1874 Sistem Residen telah diperkenalkan di Perak selepas termenterainya Persetiaan Pangkor. Selepas itu Sistem Residen turut diperkenalkan di Selangor, Pahang dan Negeri Sembilan selepas British campur tangan di negeri-negeri berkenaan. Kesan daripada Sistem Residen yang diperkenalkan berlaku penentangan rakyat tempatan terhadap Inggeris di Perak dan Pahang. Pihak Inggeris terpaksa melakukan beberapa perubahan perlembagaan mulai tahun 1895 hinggalah meletusnya Perang Dunia Kedua. Antara perubahan-perubahan perlembagaan yang berlaku di Perak, Selangor, Pahang dan Negeri Sembilan dalam tempoh tersebut ialah Pembentukan Persekutuan 1895, Persidangan Raja-raja Melayu atau Durbar dan Pengagihan Kuasa Pusat atau dasar desentralisasi.

Isi 1. Pembentukan Persekutuan 1895  Perjanjian Persekutuan 1895 telah dikuatkuasakan pada 1 Julai 1896 di negeri Perak, Selangor, Pahang dan Negeri Sembilan yang disatukan di bawah satu pemerintahan pusat.  Antara faktor-faktor yang menyebabkan terbentuknya Perjanjian Persekutuan ialah masalah-masalah kewangan Pahang, mengurangkan kuasa Residen, keseragaman pentadbiran, faktor keselamatan dan kecenderungan penubuhan Persekutuan.  Syarat-syarat utama pembentukan Persekutuan 1895 ialah : (i) Keempat-empat negeri itu disatukan di bawah sebuah kerajaan pusat di Kuala Lumpur dan dikenali sebagai Negeri-negeri Melayu Bersekutu yang berada di bawah naungan British. Sultan bagi negeri Perak, Selangor, Pahang dan Negeri Sembilan bersetuju meletakkan diri dan negeri-negeri mereka di bawah naungan British yang akan ditadbirkan menurut nasihat kerajaan British. Raja-raja berkenaan hanya akan berkuasa di negeri masing-masing.

(ii)

(iii)

8

(iv)

Raja-raja berkenaan bersetuju menerima seorang pegawai British yang akan digelar Residen Jeneral. Beliau merupakan wakil dan ejen kerajaan British dan adalah bertanggungjawab kepada Gabenor Negeri-negeri Selat yang akan digelar Pesuruhjaya Tinggi Negeri-negeri Naungan British. Raja-raja bersetuju mematuhi nasihat Residen Jeneral dalam semua perkara kecuali yang menyentuh agama Islam dan adat Melayu. Negeri-negeri berkenaan bersetuju membantu satu sama lain seperti dinasihatkan oleh kerajaan British dan membekalkan tentera bagi pertahanan Negeri-negeri Selat sekiranya perlu. Kewibawaan dan kuasa raja-raja berkenaan tidak akan terjejas oleh Perjanjian Persekutuan. Hubungan yang sedia ada antara negeri-negeri mereka dan Empayar British akan dikekalkan. biasa . Pejabat yang penting di setiap negeri akan mempunyai ketua jabatan daripada kalangan para pegawai persekutuan yang bertanggungjawab kepada Residen Jeneral.

(v) (vi)

(vii)

(viii) Residen di keempat-empat negeri berkenaan akan menjalankan tugas seperti

2. Persidangan Raja-raja atau Durbar

 Perjanjian Persekutuan memperuntukkan penubuhan sebuah Persidangan Raja-raja
Melayu atau Durbar. Durbar merupakan satu acara rasmi tahunan yang dihadiri oleh semua sultan di Negeri-negeri Melayu Bersekutu, ahli-ahli Majlis Mesyuarat Negeri, pembesar-pembesar Melayu dan para pegawai British dengan dipengerusikan oleh Pesuruhjaya Tinggi.

 Walaupun badan ini tidak ada kuasa perundangan, tetapi ia memberikan peluang
kepada sultan-sultan, ahli-ahli Majlis Mesyuarat Negeri dan para pembesar untuk menyuarakan pandangan tentang pelbagai perkara yang melibatkan kepentingan bersama.  Persidangan ini diadakan dalam bahasa Melayu. Durbar yang pertama diadakan pada tahun 1897 di Kuala Kangsar, Perak. Persidangan ini amat bersejarah kerana buat pertama kalinya raja-raja Melayu di keempat-empat negeri mengadakan pertemuan secara bersama.  Persidangan kedua diadakan di Kuala Lumpur pada tahun 1903. Dua perkara penting yang dibangkitkan dalam persidangan ini ialah soal pemusatan kuasa yang berlebihan dan tuntutan ditambah bilangan pegawai Melayu dalam perkhidmatan kerajaan.

 Dalam soal pemusatan kuasa yang berlebihan, Sultan Perak meminta pemusatan
kuasa yang berlebihan kepada Residen Jeneral dikurangkan. Baginda juga meminta supaya negeri-negeri ditadbirkan oleh para pegawainya sendiri supaya setiap kerajaan boleh wujud secara berasingan. Pandangan Sultan Perak ini diberi

9

perhatian oleh pihak British apabila beberapa pembaharuan diperkenalkan dalam sistem persekutuan pada tahun 1909. 3. Dasar Pengagihan Kuasa Persekutuan atau Desentralisasi  Dasar Desentralisasi dilakukan oleh kerajaan British ekoran daripada bantahan yang dibuat oleh Sultan Idris dalam Durbar kedua. Dasar ini bertujuan untuk melonggarkan kawalan Residen Jeneral dan kerajaan pusat ke atas Majlis Mesyuarat Negeri serta membahagikan kuasa atau fungsi-fungsi tertentu di antara kerajaan pusat dan kerajaan negeri. 4. Dasar Desentralisasi 1920-an  Faktor-faktor yang menyebabkan dasar ini diperkenalkan ialah rasa tidak puas hati dalam kalangan pembesar, keinginan British untuk menyatukan Negeri Melayu Tidak Bersekutu dengan Negeri-negeri Melayu Bersekutu, kemelesetan ekonomi dunia 1920-an dan pergelutan kuasa antara Residen Jeneral dan Pesuruhjaya Tinggi.  Dalam Dasar Desentralisasi ini Sir Lawrence Guilemard iaitu Pesuruhjaya tinggi NNMB 1920-1927 telah mencadangkan beberapa perkara iaitu: (i) (ii) (iii) Jawatan Ketua Setiausaha dihapuskan dan kuasanya dipindahkan kepada Residen-residen dan Majlis- majlis Negeri. Semua jabatan kecuali perkhidmatan kereta api, kastam dan eksais serta pos dan telegraf menjadi tanggungjawab negeri. Keanggotaan dalam majlis Mesyuarat Undangan Persekutuan (MMP) ditambah menjadi 24 orang dengan bilangan ahli-ahli rasmi berjumlah 13 orang dan ahli-ahli tidak rasmi pula 11 orang. Buat pertama kali ahli tidak rasmi India telah dilantik pada tahun 1928. MMP masih berhak ke atas penggubalan undang-undang tetapi Rang Undangundang mesti ditandatangani oleh Sultan supaya sah di sisi undang-undang. Namun, Sultan tidak mempunyai kuasa veto dalam hal ini. Sultan-sultan hanya akan menghadiri upacara pembukaan rasmi MMP sekali setahun sahaja. Tempat sultan-sultan diambil-alih ole tiga orang pegawai kanan British dan tiga orang Melayu yang biasanya daripada golongan bangsawan. Majlis Mesyuarat Negeri dipulihkan kuasanya sedikit apabila diberi kuasa yang lebih ke atas kewangan, segala hal berkaitan dengan tentera mesti mendapat kebenaran MMN.

(iv)

(v)

(vi)

 Cadangan-cadangan Guilemard disokong oleh sultan-sultan tetapi ditentang oleh
ahli perniagaan orang Eropah dan Cina. Akibat tentangan oleh golongan ini,

10

cadangan-cadangan Giulemard tidak dilaksanakan sepenuhnya dan kerajaan British telah berkompromi. 5. Dasar Desentralisasi 1930-an  Beberapa faktor menyebabkan dasar ini diperkenalkan di NNMB iaitu keinginan untuk Kesatuan Tanah Melayu, kemelesetan ekonomi dunia tahun 1930-an dan keperluan menjaga kepentingan kaum Melayu dan mengawal kegiatan politik orang Cina.

 Sir Cecil Clementi Smith telah menggantikan Sir hugh Clifford sebagai Pesuruhjaya pada tahun 1930. Beliau telah mencadangkan beberapa perubahan dalam dasar ini iaitu: (i) (ii) (iii) (iv) Negeri-negeri Melayu Bersekutu dibubarkan dan dibentuk satu kesatuan semua negeri. Jawatan Ketua Setiausaha harus dihapuskan dan digantikan oleh seorang Setiausaha Persekutuan yang kedudukannya lebih rendah daripada Residen. Semua jabatan kecuali Jabatan Perkhidmatan Kereta api, Jabatan Kastam dan Jabatan Pos harus ditadbirkan oleh negeri-negeri. Sebuah Kesatuan Kastam harus ditubuhkan untuk menggalakkan perdagangan antara NNMB, NNMTB dan NNS.

 Cadangan-cadangan Clementi disokong oleh sultan-sultan Melayu tetapi ditentang
oleh golongan peniaga Cina dan Eropah serta NNMTB. Akibat daripada tentangantentangan tersebut, Clementi telah menarik balik cadangan-cadangannya bagi pengagihan kuasa pusat.

 Pada tahun 1932, Kerajaan British telah menghantar Sir Samuel Wilson untuk
mengkaji prospek pengagihan kuasa pusat dan cadangan-cadangan Clementi. Hasil daripada perakuan-perakuan Wilson, pengagihan kuasa pusat telah dijalankan secara berperingkat-peringkat mulai tahun 1934. Kesimpulan Perubahan-perubahan perlembagaan di NNMB berlaku secara berperingkatperingkat dan tidak secara menyeluruh atau dilakukan secara tidak sempurna kerana kerajaan pusat masih mengawal bidang kuasa yang penting. Namun begitu, antara tahun 1895 hingga tahun 1941 memang terdapat beberapa perubahan perlembagaan di NNMB yang memberi kesan dari segi politik, ekonomi dan sosial. Perubahan

11

perlembagaan di NNMB terpaksa dihentikan menjelang tahun 1942 apabila berlakunya Perang Dunia Kedua dan Jepun telah menyerang Tanah Melayu.

Soalan 4 Bincangkan Kesan Imigrasi orang Cina dan India ke atas perkembangan sosio-ekonomi di Tanah Melayu sehingga Perang Dunia ke-2 Pengenalan Sebelum tahun 1848 , bilangan masyarakat Cina dan India adalah kecil sahaja. Terdapat petempatan-petempatan kecil pedagang Cina di kelantan, Melaka, Kuala Terengganu muara sungai Johor dan Sungai Pahang. Bilangan orang India juga kecil hanya mendiami ladang tebu dan kopi di Pulau Pinang dan Privince Wellesley. Namun demikian, menjelang pertengahan abad ke-19 hingga awal abad ke-20 perkembangan perusahaan getah dan timah telah membawa pertambahan penduduk di Tanah Melayu. Isi 1 Kesan Imigrasi orang Cina ke atas sosioekonomi

 Kedatangan Orang Cina di Tanah Melayu telah mendatang kesan dari sudut sosio ekonomi di Tanah Melayu. Kedatangan mereka telah menyumbang kepada pertumbuhan sosio ekonomi Tanah Melayu.  Pada awal abad ke-19 orang-orang Cina telah berhijrah ke Negeri-Negeri Selat (NNS) (Pulau Pinang, Singapura dan Melaka). Kebanyakan mereka menyumbang kepada kegiatan sebagai buruh, peniaga-peniaga, dan tukangtukang yang mahir.  Masyarakat Cina menyumbang kepada pertanian perdagangan. Orang Cina dalam tahun 1840 an telah membuka ladang-ladang gambir dan lada hitam di

12

Johor di bawah Sistem kangchu. Pada tahun 1910 lada hitam dan gambir merupakan eksport utama negeri Johor.  Orang Cina juga menanam ubi kayu pada tahun 1870 an. Melaka merupakan pengeksport utama. Pada tahun 1880 an tanaman ini diperluas ke Negeri Sembilan dan dieksport ke Britain.  Menjelang pertengahan abad ke-19 penghijrah dari negeri China datang ke Tanah Melayu untuk membuka lombong-lombong bijih timah. Mereka tinggal berdekatan dengan kawasan perlombongan bijih timah seperti di Larut, Kuala Kangsar, Kinta, Larut Lukut, Linggi , Kuala Langat dan lain-lain.

 Suku Hokkien merupakan peniaga-peniaga dan pekedai-pekedai manakala suku Kantonis merupakan pelombong-pelombong dan tukang-tukang mahir ( tukang kayu, tukang besi dan tukang kasut). Suku Teochew pula merupakan pekedai-pekedai dan peladang-peladang. Mereka membuka ladang-ladang tebu di Province Wellesley dan Pulau-Pinang.  Orang Teochew menjadi buruh dalam pertanian dagang seperti lada hitam, gambir, tebu terutamanya di Johor dan Seberang Perai. Orang hailam bekerja sebagai peniaga kedai runcit, kedai makanan, dan buruh-buruh di ladang-ladang getah.  Pada tahun 1921 jumlah penduduk Cina di Tanah Melayu dianggarkan 1.2 juta. Daripada jumlah itu 380656 orang terdiri daripada golongan Hokkien mewakili 32.4% Kantonis 28.3%, Hakka 18.6%, Teochew 11.1% dan Hailam 5.9%.  Menjelang Perang Dunia Kedua ,1945 penduduk Cina berjumlah 43% berbanding penduduk Melayu sebanyak 41%. Namun demikian mereka bukan warga negara dan akan kembali semula ke negara asal mereka di China.  Sementara itu, kesan kedatangan orang Cina telah menyebabkan tertubuhnya sekolah-sekolah Cina. Sistem pendidikan orang Cina di Tanah Melayu kurang diberi perhatian oleh Inggeris. Mereka telah mendirikan sekolah sendiri dengan dibiayai oleh persatuan sukarela, dan persatuan orang Cina. Mereka menggunakan bahasa pengantar, sukatan , buku-buku teks dan guru-guru yang dibawa dari China.  Kedatanga Orang Cina juga turut memberi kesan ke atas perkembangan akhbar. Akhbar Cina menyebarkan berita untuk kaum Cina sahaja. Berita

13

yang dimuatkan hanyaa berkisar kepada pergolakkan yang berlaku di negara China sahaja. 2. Kesan Imigrasi orang India ke atas sosioekonomi

 Orang India juga telah memberikan kesan ke atas sosio ekonomi kepada Tanah Melayu pada abad ke-19.  Kedatangan orang India ke Tanah Melayu telah bermula sejak awal tahun masihi lagi. Zaman kesultanan Melaka kedatangan mereka semakin bertambah. Mereka mendirikan ‘Perkampungan Keling’ di Melaka. Pembukaan Pulau Pinang oleh Francis Light pada tahun 1786 telah menambah jumlah penduduk Pulau Pinang.  Pada awal abad ke-19 kebanyakan mereka bekerja sebagai buruh di ladangladang tebu di Pulau Pinang dan seberang Perai . sejak 200 tahun yang lalu askar sepahi telah sampai ke Pulau Pinang.  Sebelum tahun 1867 banduan-banduan India telah dihantar ke Negeri-Negeri Selat oleh Kerajaan Inggeris untuk membina jalan raya , jalan kereta api, menjadi buruh di pelabuhan dan terlibat dalam bangunan pentadbiran.  Menjelang tahun 1860 an terdapat 15000 orang banduan India yang berada di Tanah Melayu.  Menjelang tahun 1870an kerajaan Inggeris telah menggalakkan kemasukan buruh India secara beramai-ramai di Tanah Melayu akibat perkembangan pertanian perdagangan , kerajaan Inggeris menghadapi masalah kekurangan tenaga buruh. Kerajaan akan rugi kerana hasil tanaman dagangan merosot akibat ketiadaan buruh.  Pada tahun 1891, jumlah penduduk India meningkat 622 000 pada tahun 1931. Sebahagian besar buruh India yang tiba berasal dari Madras, dan India Utara (Punjab). Mereka terdiri daripada etnik Sindi, Malayali, Telugu dan Sikh.  Dalam bidang pentadbiran awam kebanyakan etnik Malayali yang mewakili 7% masyarakat India menceburinya. Sementara etnik Sindi, Benggali, Gujerat, Parsis dan Marwaris bekerja sebagai polis dan penjaga.  Selepas Perang Dunia Kedua, orang India yang menetap di Tanah Melayu mendiami kawasan ladang, atau estet getah. Sebahagiannya menetap di bandar-bandar di Kuala Lumpur, Ipoh, Taiping, Pulau Pinang dan Singapura.

14

 Dari segi pendidikan Tamil, ia amat terhad di peringkat rendah sahaja . Di kawasan bandar sekolah Tamil dibiayai oleh pihak ladang , mubaligh kristian dan persatuan orang India.  Pada tahun 1957 penduduk India di Tanah Melayu dianggarkan berjumlah 696000 orang yang mewakili 11% jumlah penduduk Tanah Melayu. Kesimpulan Secara tidak langsung kehadiran masyarakat India dan Cina telah mengubah corak ekonomi dan kegiatan sosial di Tanah Melayu. Orang Cina memberi kesan kepada pertumbuhan kegiatan ekonomi dagang di Tanah Melayu pada abad ke-19 dan 20. Begitu juga kedatangan orang India turut menyumbang kepada kegiatan sosio ekonomi Tanah Melayu.
Soalan 5 Bincangkan kesan-kesan pelaksanaan Sistem Residen ke atas Negeri-negeri Melayu dari tahun 1874 hingga tahun 1896. Pengenalan Campur tangan British secara rasmi bermula di Perak dengan termeterainya Perjanjian Pangkor pada 20 Januari 1874. Ini diikuti dengan perluasan pengaruh dan pelantikan Residen British di Selangor (1874), Sungai Ujong (1874), Pahang (1888), dan Negeri Sembilan (1896). Pada teorinya, setiap Residen mempunyai tugas menasihati Sultan dalam urusan pentadbiran, memulihkan keamanan, memajukan ekonomi negeri, dan memperkenalkan sistem pungutan cukai. Namun pada hakikatnya, terdapat pelbagai kelemahan dan masalah dalam pelaksanaan sistem Residen. Ini kerana Residen sering melampaui bidang tugasnya. Isi 1. Kesan negatif atau kelemahan Sistem Residen I. Sultan kehilangan kuasa

 Residen dilantik sebagai penasihat Sultan dalam urusan pentadbiran. Sultan
terpaksa akur dengan arahan Residen. Kuasa Sultan terbatas dalam hal agama Islam dan adat istiadat Melayu II. Ketidakseragaman pentadbiran

 Tidak terdapat keseragaman pentadbiran antara Negeri Perak, Selangor, Pahang
dan Negeri Sembilan. Tidak terdapat satu panduan yang jelas untuk diikuti oleh Residen dalam menjalankan tugasnya. Setiap Residen mentadbir dan sering bertindak mengikut budi bicara sendiri

15

 Sistem Residen di Perak ditentang kerana J.W.W Birch jahil dan mencampuri adat
resam Melayu. Sebaliknya sistem Residen di Selangor dianggap berjaya kerana Hugh Low dan Frank Swettenham memahami adat resam Melayu III. Tiada pengawasan daripada Gabenor Negeri-Negeri Selat

 Residen sering lambat mengambil tindakan terhadap masalah pentadbiran.  Tiada pemantauan terhadap tugas Residen oleh Gabenor Negeri-Negeri Selat
 Jarak kediaman Gabenor yang jauh di Singapura yang jauh memberi peluang kepada Residen berkuasa sepenuhnya IV Mencampuri urusan adat resam tempatan

 Residen melantik Pegawai Pemungut Cukai dan Majistret.
 Mengambil alih kuasa memungut cukai daripada pembesar Melayu  Menimbulkan kemarahan pembesar Melayu kerana kehilangan punca pendapatan dan pengaruh  Amalan hamba abdi juga dihapuskan dan tindakan ini sukar diterima oleh pembesar  Dato’ Maharaja Lela di Perak, Dato’ Bahaman di Pahang, dan Dato’ Kelana di Sungai Ujong bangun menentang Residen V Jurang sosioekonomi antara kaum

 Tumpuan ekonomi British ialah terhadap kawasan perlombongan bijih timah  Mengabaikan kemajuan di kampung yang didiami orang Melayu  Orang Melayu juga tidak mendapat peluang pendidikan yang meluas VI Eksploitasi ekonomi oleh golongan pemodal Eropah dan Cina

 Kawasan perlombongan bijih timah baru telah dibuka dengan pesat terutama di Lembah Kinta

 Kemasukan pemodal British dan Cina akhirnya mendominasi sektor

perlombongan

 Hasil pengeluaran bijih timah meningkat kepaa lebih 15,000 tan pada tahun 1890
VII Pertambahan penduduk dan pembukaan bandar baru

 Perkembangan ekonomi menyebabkan British membawa masuk imigran Cina dan India bagi mengisi keperluan tenaga buruh dan sebagai golongan pemodal

16

 Menyebabkan pertambahan bilangan penduduk  Ini diikuti dengan pembukaan bandar-bandar baru di kawasan perlombongan dan getah misalnya Taiping, Kamunting, Kuala Kangsar, dan Kuala Lumpur  Menjadi punca masalah pengasingan tempat tinggal antara Melayu, Cina dan India

 Orang Melayu masih kekal di kawasan luar bandar, Cina di bandar baru dan
kawasan perlombongan manakala India di kawasan ladang getah 2. Kesan positif Sistem Residen I. mewujudkan keadaan aman  Menamatkan perebutan takhta antara pembesar Melayu

 Menamatkan pergaduhan antara kongsi gelap Ghee Hin dan Hai San  Mewujudkan keadaan aman melalui pelaksanaan undang-undang  Kegiatan lanun dapat dikurangkan

 Lebih banyak pasukan polis ditubuhkan, misalnya Kapten Speedy telah menambah
anggota polis kepada 2,500 orang untuk mengembalikan keamanan daerah Larut  Mahkamah didirikan di Negeri-negeri Melayu dengan menguatkuasakan undangundang yang mengamalkan Hukum Kanun Jenayah India II. Memperkenalkan Majlis Mesyuarat Negeri

 Majlis Melayu ditubuhkan oleh William Jervois, ditukar kepada Majlis Mesyuarat Negeri (1877)  Dianggotai oleh Sultan (Presiden MN), residen, pembesar Melayu dan wakil pedagang Cina  Peranan MMN: • membincangkan soal pembahagian hasil dan perbelanjaan negeri • • • tugas-tugas perundangan dan kehakiman sebagai Mahkamah Rayuan dan menjatuhkan hukuman mati soal pelantikan pembesar Melayu dan menguruskan hal ehwal agama Islam

17

III.

Perkembangan sistem pengangkutan

 Landasan keretapi pertama Taiping- Port Weld (1885) telah dibina
 Pembinaan landasan keretapi bertujuan menghubungkan kawasan perlombongan bijih timah dengan pelabuhan eksport  Jalan raya dibina bagi menghubungkan pusat perlombongan bijih timah dengan bandar-bandar baru IV. Peningkatan hasil pendapatan negeri

 Perkembangan ekonomi meningkatkan hasil pendapatan Negeri-negeri Melayu
kepada lebih $2.2 juta (1885). Hasil eksport meningkat kepada $9.6 juta (1885)

V. 

Penghapusan sistem hamba abdi secara menyeluruh Residen telah menghapuskan amalan perhambaan secara beransur-ansur

Kesimpulan Pelaksanaan sistem Residen di Negeri Perak, Selangor, Pahang dan Negeri Sembilan mendatangkan banyak kesan positif dan negatif. Bagaimanapun, kehilangan kuasa Sultan dalam pentadbiran negeri dan pelbagai kelemahan lain dalam pelaksanaan sistem Residen akhirnya mendorong British untuk melakukan pemusatan pentadbiran melalui penubuhan Negeri-negeri Melayu Bersekutu pada tahun 1896.

18

Soalan 6 Jelaskan dasar tutup pintu yang diamalkan di Thailand dan Jepun pada abad ke 19. Pengenalan Dasar tutup pintu ialah dasar bagi mengelakkan campur tangan dan kemasukan pengaruh-pengaruh luar termasuk kemasukan pedagang-pedagang luar ke negara mereka. Antara sebab mengapa Thailand dan Myanmar mengamalkan dasar tutup pintu ialah kerana segala keperluan mereka boleh diperolehi dalam negara mereka sendiri. Thailand dan Jepun adalah dua buah negara yang mengamalkan dasar tutup pintu sehingga abad ke 19. Isi A. Thailand

 Siam merupakan salah satu negara di Asia Tenggara yang mengamalkan dasar
tutup pintu. Dasar tutup pintu zaman Rama I dan Rama II bukanlah satu dasar tertutup secara mutlak. Masih ada jalinan hubungan dengan orang asing sama ada China mahupun kuasa-kuasa Barat.

 Hubungan berlangsung secara kecil-kecilan tanpa sebarang tekanan politik,
contohnya semasa zaman Rama I lagi, Siam telah menjalinkan hubungan dengan

19

Portugis. Malah hubungan ini makin erat semasa Rama II apabila Portugis dibenarkan mendirikan Konsul Residen di Bangkok pada tahun 1820.

 Sebagai sebuah negara yang kaya dengan sumber hasilnya seperti gading gajah,
beras dan kayu jati, Siam menjadi sasaran perdagangan British di Asia Tenggara. Walaubagaimana pun, dasar yang diamalkan oleh Siam tidak memungkinkan pedagang-pedagang British bergerak secara bebas. Selain itu, Siam penting sebagai kawasan laluan kepada kapal-kapal dagang British ke China dan sebaliknya.

 Pembabitan British di Negeri-negeri Melayu Utara iaitu Kedah, Perlis, Pulau Pinang
secara langsung turut membabitkan kuasa Siam sebab secara tradisi kawasan tersebut adalah di bawah pengaruh Siam. Keadaan ini telah menyebabkan pihak British merasakan bahawa satu bentuk hubungan yang lebih erat hendaklah diusahakan.

 Usaha untuk membuka pintu Siam telah dilakukan oleh Marquis Hastings, Gabenor
Jeneral India yang menghantar John Crowford sebagai utusan ke Siam. Misi John Crowford dilakukan pada tahun 1822. Antara lain beliau meminta agar Siam memulangkan Kedah yang telah berjaya dikuasai pada tahun 1821. Walau bagaimana pun permintaan ini tidak diterima oleh Siam, malah ia dilihat sebagai satu bentuk campur tangan dalam perihal Siam. Mereka juga enggan menerima syarat tentang cukai import-eksport bagi monopoli diraja. Kedatangan John Crowford juga dicurigai oleh Siam. Rama II merasakan bahawa kedatangan utusan ini bukan dengan niat yang jujur untuk mengadakan persahabatan dengan Siam, sebaliknya membuat penyiasatan terhadap kekuasaan negara itu.

 Dasar tutup pintu Siam hanya berubah pada tahap pertama zaman Rama III menaiki
takhta antara tahun 1824-1851. Tindakan Rama III ini dipengaruhi oleh perkembangan-perkembangan politik sekitar Siam terutamanya berkaitan dengan Burma.

 British telah berjaya menguasai Burma melalui Perang Inggeris-Burma. Siam
bimbang jika dasar agresif British itu juga diteruskan ke Siam. Atas alasan untuk menjaga keselamatan Siam, Rama III berpendapat adalah lebih baik menjalinkan persahabatan dengan British berbanding menjadikan kuasa tersebut sebagai musuh Siam.

 Sikap tidak putus asa British untuk membuat hubungan dengan Siam dibuktikan
dengan penghantaran utusan kedua ke negara itu. Utusan kali ini diketuai oleh Kapten Henry Burney. Atas kebijaksanaan diplomasi Henry Burney, akhirnya Siam bersetuju menanda tangani satu persetiaan dengan British. Perjanjian ini dikenali dengan Perjanjian Burney yang diadakan pada tahun 1826 semasa pemerintahan Rama III.

 Siam bukan sahaja menandatangani perjanjian dengan British, tetapi juga dengan
Amerika Syarikat pada 1832. Perjanjian ini penting bagi Siam untuk mengelakkan British menjadi kuasa Barat tunggal di Siam. Namun begitu, tahap kedua pemerintahannya, Rama III dikatakan telah mengetatkan dasar negaranya. Rama III telah mengenakan beberapa cukai baru terhadap barangan-barangan di dalam

20

negeri. Tindakan ini telah dipandang oleh British dan Amerika Syarikat sebagai telah melanggar syarat perjanjian.

 Amerika Syarikat telah menghantar Joseph Balestier, konsulnya di Singapura
sebagai duta khas ke Bangkok sementara James Brooke mewakili British. Walau bagaimanapun, pihak Siam enggan menerima sebarang permohonan dan ini bermakna utusan tersebut telah gagal. James Brooke dikatakan telah memberi amaran bahawa peristiwa yang berlaku di China mungkin akan menimpa negara itu. Ini merupakan satu ancaman yang dipandang serius oleh Siam.

 Sebenarnya suasana di Siam menjelang 1850 berada dalam keadaan kurang stabil.
Rama III sedang sakit menyebabkan pentadbiran Siam diserahkan kepada dua orang pembesarnya, iaitu Chao Phraya Khlang dan Pya Siphiphat. Keputusan yang dibuat oleh dua orang pembesar ini memberikan imej bahawa Siam kembali menutup pintunya kepada orang asing. Secara ringkasnya dasar tutup pintu Siam dilihat berubah secara total sewaktu Raja Mongkut menaiki takhta pada 1851.

B. Jepun  Jepun telah menjalankan dasar tutup pintu yang relatif dari dunia luar selama kirakira 250 tahun. Soghun Tokogawa telah mengamalkan dasar isolasi sejak tahun 1638. Menurut dasar ini, orang Jepun dilarang menjalinkan hubungan perdagangan dengan kuasa-kuasa asing khasnya kuasa-kuasa Barat. Pedagang-pedagang luar juga tidak boleh berdagang di Jepun.

 Boleh dikatakan bahawa sehingga tahun 1850-an tidak terdapat pedagang asing di
Jepun kerana pada waktu itu Jepun lebih menekankan perkembangan ekonomi dalaman sahaja.  Terdapat beberapa faktor yang menyebabkan Jepun mengamalkan dasar isolasi iaitu : a. Wujudnya perasaan syak wasangka terhadap kejujuran pihak Barat. Jepun bimbang kemungkinan besar kuasa-kuasa Barat akan menggunakan kesempatan untuk melibatkan diri dalam politik tempatan. b. Perkembangan agama Kristian akan dijadikan landasan oleh orang Barat untuk menjatuhkan dan melemahkan kerajaan Jepun dan masyarakat tempatan. c. Jepun berasa bahawa mereka tidak perlu bergantung kepada orang Barat kerana mereka tidak memerlukan barangan dari luar. Sistem ekonomi sara diri yang dilaksanakan oleh mereka lebih daripada mencukupi untuk keperluan masyarakat Jepun.

21

d. Orang-orang asing juga dikatakan kerap kali mencetuskan masalah dan huruhara di Jepun yang dianggap boleh mengancam keamanan dan keselamatan negara. e. Kerajaan Jepun juga bimbang pembesar-pembesar seperti Daimyo Tozama dan Ronin yang tidak berpuas hati akan meminta bantuan senjata dan askar dari luar untuk menentang kerajaan.

Berpunca daripada faktor-faktor tersebut, akhirnya Jepun mula menyekat kemasukan orang-orang Barat ke Jepun. Malah mubaligh-mubaligh Kristian yang ketika itu berada di Jepun telah diusir keluar.

 Rakyat tempatan turut dilarang melawat ke negara-negara luar terutamanya negara-negara Barat. Tindakan ini jelas membuktikan amalan dasar isolasi Jepun  Pada tahun 1825, Soghun telah mengeluarkan satu perintah bahawa jika kapalkapal asing menghampiri mana-mana bahagian Jepun pada bila-bila masa, penduduk Jepun akan mengusir mereka keluar. Sekiranya mereka mendarat, mereka akan ditawan, dibunuh dan kapal mereka akan dimusnahkan.  Walau bagaimanapun, dasar isolasi ini juga tidak dapat bertahan lama. Terdapat beberapa percubaan oleh kuasa-kuasa Barat bagi mengubah dasar luar Jepun.  Sebagai contoh Amerika Syarikat telah cuba menjalinkan hubungan persahabatan dengan Jepun pada pertengahan abad ke-19. Pada tahun 1853, Amerika Syarikat telah menghantar perutusan yang besar di bawah Komoder Matthew Perry.  Utusan Perry menekankan aspek persahabatan dan perdamaian tetapi menegaskan bahawa Amerika Syarikat akan menggunakan kekerasan sekiranya Jepun masih menganggap Amerika Syarikat sebagai musuhnya.  Walaupun Maharaja, pembesar istana dan daimyo menentang permintaan Amerika Syarikat, tetapi mereka sedar sekiranya permintaan-permintaan Amerika Syarikat tidak dipenuhi, Jepun akan senasib dengan China.  Akhirnya Perjanjian Kanagawa telah ditandatangani pada 31 Mac 1854 antara Jepun dan Amerika Syarikat. Perjanjian ini sekaligus telah menamatkan dasar isolasi yang diamalkan oleh Jepun. Kesimpulan Perjanjian Bowring telah mengasaskan satu bentuk hubungan baru antara Siam dengan kuasa-kuasa Barat yang lain. Siam telah mengadakan perjanjian dengan Amerika Syarikat dan Perancis pada tahun 1856. Perjanjian dengan banyak negara ini juga merupakan satu dasar pintu terbuka Siam yang diteruskan oleh penggantipenggantinya. Bagi Jepun pula, Perjanjian Kanagawa telah membuka jalan kepada beberapa perjanjian dengan kuasa-kuasa Barat yang lain seperti Britain, Rusia dan

22

Belanda. Akhirnya, China dan Jepun terpaksa mengamalkan dasar pintu terbuka melalui hubungan perdagangan dan diplomatik dengan kuasa-kuasa Barat selepas pertengahan abad ke-19.

Soalan 7 Bincangkan adat dan kepercayaan yang diamalkan di Thailand dan India sebelum perluasan kuasa Barat pada abad ke-19. Pengenalan Adat ialah amalan sesuatu masyarakat secara turun temurun dan merupakan suatu peraturan yang harus dipatuhi. Adat disampaikan secara lisan dari satu generasi ke satu generasi. Di Thailand , amalan adat dipengaruhi oleh agama Hindu-Buddha. Di India amalan adat dipengaruhi unsur-unsur agama Hindu. Isi A Thailand

 Perkembangan adat di Asia Tenggara, khususnya di Thailand dapat dibahagi kepada dua bentuk yang berbeza. Pertama dilihat sebagai adat-adat yang rasmi yang diamalkan oleh golongan pemerintah , kedua dilihat sebagai adat-adat sosial masyarakat.

23

 Masyarakat Thailand percaya unsur ketuhanan yang dimiliki pemerintah
membolehkan pemerintah disanjung dan menganggap bahawa Raja Thailand mempunyai kedudukan yang paling mulia dan dianggap suci. Semasa pemerintahan Rama III rakyat perlu mengamalkan amalan menyembah raja secara bersujud sebagai penghormatan. Rakyat merangkak masuk dan berada dalam keadaan meniarap ketika mengadap raja. F.A Neale telah menggambarkan adat ini bahawa rombongan mereka telah disuruh masuk ke balai penghadapan, dan merangkak masuk dengan tubuh mereka sentiasa di atas lantai serta sentiasa meniarap sepanjang masa semasa menghadap raja.  Semasa pemerintahan Maharaja Mongkut, secara perlahan-lahan beberapa adat yang didapati tidak sesuai dengan cita rasa zaman tersebut telah diubahsuai dan dihapuskan sama sekali. Sewaktu menaiki tahta Raja Mongkut telah meminta golongan Khunnang memakai baju sewaktu menghadap raja, sedangkan jika mengikut adat Siam seseorang Khunnang tidak harus memakai baju.

 Perubahan ini dilakukan kerana mengikut Mongkut ia menggambarkan kerendahan fikiran masyarakat Siam. Bagi negara yang bertaraf tinggi rakyatnya memakai baju. Mereka yang tidak memakai baju hanyalah golongan nomad (tribe).  Mongkut juga menghapuskan adat melarang rakyat memandang muka raja semasa bertemu. Berdasarkan adat ini seseorang yang memandang muka raja akan dijatuhkan hukuman, iaitu mata akan dibutakan.

 Selain itu, adat menjual anak dan isteri untuk menjadi hamba juga dihapuskan oleh Mongkut. Menurut adat yang diamalkan di Siam seseorang bapa mempunyai hak mutlak ke atas isteri dan anak-anaknya dan dilihat sebagai harta atau milik seseorang lelaki (suami).

 Masyarakat Thailand juga percaya kepada fahaman animisme. Mereka percaya
semangat yang luar biasa boleh mengawal kehidupan mereka. Di Thailand kuasa semangat ini dipanggil ‘phi’. Kuasa semangat ini dipercayai berada disetiap tempat dan memerlukan pemujaan. Semangat ini akan disembah melalui ramalan ahli-ahli nujum, bagi mengelakkan kejadian buruk yang menimpa masyarakat.  Pengaruh agama Buddha berkembang ke Thailand dan meresap ke dalam institusi Sangha di Thailand. Raja Thai telah memerintah berdasarkan konsep ‘dhammaraja’ dan dipengaruhi ajaran Buddha. Institusi Sangha telah memainkan peranan penting dalam menjaga kepentingan, keamanan dan pendidikan kepada masyarakat Thailand.  Agama ini terbahagi kepada dua mazhab iaitu, Mazhab Mahayana dan Hinayana. Pengajaran Buddha merupakan ajaran psikologi dan etika yang berkaitan dengan kehidupan. Buddha mengajar hukum karma . Setiap perlakuan akan meninggalkan kesan baik atau buruk. Ajarannya terkandung dalam Empat kebenaran Mulia, iaitu Dukka, Samudaya, Nirodha dan Marga.

24

B. India

 Masyarakat India Selatan yang majoritinya berbangsa Tamil mengamalkan adat
yang berbeza dengan masyarakat India Utara. Masyarakat Tamil amat mementingkan peraturan adat dan segala bentuk pantang larang yang diwarisi sejak zaman berzaman.  Seseorang ibu yang mengandung misalnya, bukan sahaja terpaksa mematuhi segala bentuk adat dan menjaga dirinya supaya tidak melanggar segala pantang larang yang diwarisi sejak zaman berzaman. Dalam tempoh ini segala perbuatan ibu mengandung akan mempengaruhi anak dalam kandungan. Berdasarkan adat ini, beberapa pantang larang harus dipatuhi agar ibu dan bayi dalam kandungan tidak didekati oleh roh jahat.

 Oleh yang demikian ibu yang mengandung dilarang untuk melakukan perbuatan
mengumpat,dengki, bergaduh, dan sebagainya agar anak yang dilahirkan menjadi insan yang berguna.  Dalam adat perkahwinan memilih hari yang baik bagi upacara perkahwinan juga penting. Perbuatan ini tidak jauh bezanya dengan tilikan nasib oleh masyarakat di Asia Timur, terutamanya dalam masyarakat China.  Masyarat India mementingkan adat Sutee. Adat ini diamalkan apabila seseorang isteri kematian suami,si isteri dikehendaki merelakan diri mereka dibakar bersama mayat suami semasa upacara pengebumian. Ia sebagai membuktikan kesetiaan isteri kepada suami. Pada tahun 1829 amalan ini dihapuskan oleh William Bentinck melalui akta 1829.  Pengamalan adat Thugee juga dilakukan oleh golongan Thug di wilayah Timur Laut India. Amalan ini dilakukan oleh kumpulan-kumpulan agama dengan melakukan rompakan dan pembunuhan di jalan raya. Mereka menyamar diri dengan mencekik pengembara sehingga mati atas nama Dewi Kali.Pada tahun 1829, William Bentinck telah berusaha menghapuskan golongan Thug.  Adat pembunuhan bayi perempuan juga dilakukan oleh masyarakat , pada masa itu. Masyarakat India bersifat patrilinial , iaitu mengutamakan anak lelaki berbanding anak perempuan. Bagi mengatasi masalah ini mereka telah melakukan adat pembunuhan bayi perempuan. Hal ini dilakukan bertujuan untuk mengelakkan ibu bapa daripada menanggung penderitaan seperti pemberian dowri apabila anak mereka berkahwin kelak. Adat ini juga dihapuskan oleh Lord William Bentinck.  Selain itu, adat tidak membenarkan perkahwinan semula balu juga menjadi amalan masyarakat India. Mereka dilarang berkahwin semula apabila mereka kematian suami. Mereka juga tidak boleh menghias diri dan hanya boleh memakai sari berwarna putih. Mereka juga tidak boleh menghadiri perayaan keluarga dan tidak dibenarkan pulang ke rumah keluarga sendiri. Pada tahun 1853, Lord Delhousie telah memperkenalkan Akta Perkahwinan Semula dan golongan balu dibenarkan berkahwin semula.

25

 Dari segi kepercayaan, masyarakat India memuja unsur-unsur alam seperti matahari, angin, pokok,sungai dan sebagainya. Semua unsur-unsur tersebut dipercayai bernyawa dan membawa kebaikan dan keburukan kepada manusia. Masyarakat India akan melakukan upacara pengorbanan dan penyembahan yang diiringi dengan pembacaan dan nyanyian Mazmur daripada veda.  Masyarakat India menganuti kepercayaan Hindu. Mereka percaya kepada tiga dewa utama yang dikenali sebagai ‘trimurthi’ iaitu Dewa Brahman (Dewa Pencipta), Dewa Vishnu (Dewa Pelindung) dan Dewa Siva ( Dewa Pemusnah). Agama ini menekankan Hukum Karma dan kelahiran semula. Mereka berusaha untuk mencapai ‘Nirvana’ atau ‘Moksha’ supaya tidak dilahirkan semula. Kesimpulan Kedatangan kuasa-kuasa Barat telah mengubah beberapa amalan adat yang sekian lama menjadi amalan masyarakat di India dan di Thailand. Namun begitu, tidak sepenuhnya adat yang diamalkan oleh mereka dihapuskan sama sekali. Terdapat adat yang disesuaikan dengan unsur-unsur moden yang diperkenalkan oleh Barat khususnya di Thailand semasa pemerintahan Raja Mongkut dan Raja Chulalongkorn. Sebaliknya, di India penghapusan adat yang menjadi amalan masyarakat telah mencetuskan penentangan terhadap Inggeris yang dikenali sebagai Dahagi India pada tahun 1857.

Soalan 8 Kedatangan golongan imigran ke Thailand dan Myanmar pada abad ke-19 telah melahirkan masyarakat majmuk. Bincangkan. Pengenalan Thailand telah menerima kemasukan imigran Cina sejak pemerintahan Pya Taksin dan telah mengadakan hubungan diplomatik dengan Cina untuk mendapat bantuan dalam perindustrian tembikar. Dengan termenterinya Perjanjian Bowring 1855, ekonomi Thailand bertambah pesat dan mendorong kemasukan imigran Cina. Kemasukan orang India ke Myanmar semakin meningkat pada abad ke-19. Kemasukan orang Cina dan India telah mewujudkan masyarakat majmuk dan telah memberi kesan terhadap masyarakat Thailand dan Myanmar dari segi sosio ekonomi. Isi A. Thailand. I. Ekonomi ;

26

 Orang-orang Cina yang datang ke Thailand telah melibatkan diri dalam kegiatan perniagaan dan perdagangan. Mereka tertumpu di kawasan bandar seperti Bangkok, Korat, Sukhotai dan Uttradit.  Terdapat empat suku kaum utama di Thailand ;-

a. Hokkien – Orang Cina terbabit dengan aktiviti perlombangan terutamanya bijih
timah di Segenting Kra. b. Teochew – terbabit dalam sektor beras , kilang padi dan import dan eksport c. Kantonis – terbabit dalam sektor profesional seperti peguam dan jurutera. d. Hakka – Ahli perniagaan dan tukang.

 Orang Cina juga memonopoli perdagangan diraja dan memonopolikan judi,
penjualan candu, loteri dan arak. Penglibatan orang Cina dalam bidang pertanian dan perlombongan membolehkan mereka menikmati kadar upah yang tinggi.

 Pada abad 19 dan orang-orang Cina memainkan peranan penting dalam sektor
perdagangan import dan eksport. Orang Cina dibenarkan membuka tanah dan memiliki kawasan perlombongan kerana mendapat perlindungan semasa pemerintahan Raja Mongkut dan Raja Chulalongkorn

II. Sosial. a. Demografi

 Kedatangan imigran Cina ke Thailand menyebabkan berlakunya pertambahan
penduduk dengan pesat. Pada tahun 1837 terdapat 450 ribu orang Cina. Di Bangkok sahaja terdapat 60 ribu orang Cina. Pada tahun 1920-an seramai 95 ribu orang Cina berhijrah ke Thailand. Pada tahun 1941 orang Cina menjadi 10 % daripada jumlah penduduk Thailand.

 Kebanyakan orang Cina yang datang ke Thailand adalah kaum lelaki berbanding
kaum wanita. Oleh itu, kaum lelaki Cina memilih wanita Thailand sebagai teman hidup. Perkahwinan campur ini melahirkan golongan ‘Lukcin” . Jumlah mereka kirakira 80 ribu orang. Golongan ini mengekalkan ciri-ciri kecinaan dan mengamalkan budaya Cina.  Kedatangan orang Cina ke Thailand telah menimbulkan perasaan tidak puas hati penduduk tempatan. Penduduk tempatan melihat kedatangan orang Cina menyekat peluang mereka dalam mendapat kekayaan.

27

 Orang-orang Cina bebas bergerak kerana mendapat kebenaran daripada Raja
Thailand. Mereka juga bebas daripada bergerak tanpa sekatan dan terkecuali daripada menjadi buruh dan dikenakan cukai kepala.  Dari segi agama orang-orang Siam menganut agama sama dengan orang-orang Cina tetapi berlaian mazhab. Oleh itu, kedatangan orang Cina pada peringkat awal bukanlah dianggap sebagai orang asing. Orang Cina juga menyesuaikan diri dan berkahwin dengan wanita tempatan. Contohnya ibu Raja Vijiravudh adalah orang Cina.  Langkah-langkah pengawalan kemasukan orang Cina dimulakan pada tahun 1913 dengan memperkenalkan Akta Kewarganegaraan. Mulai 1926-1927 diperketatkan dan 1930 kawalan kemasukan oleh Pibun Songram dilaksanakan dengan mendaftar perusahaan, membuka akaun dalam bahasa Thai, penetapan syarat hak milik mengikut nisbah pekerja, menggunakan nama ciri Thai dan bertutur dalam bahasa Thai. Langkah tersebut dikenali sebagai ‘ Siamization’ sehingga lahirlah satu bangsa Thai hingga hari ini.. b. Pendidikan.

 Kedatangan orang Cina juga menyebabkan kesan dari segi pendidikan. Orang Cina
mula memperkenalkan sekolah Cina. Sekolah Cina di Thailand ialah American Presbyterian Mission pada tahun 1852 yang dibina oleh mubaligh Kristian. Pelajar sekolah ini untuk kanak-kanak Cina sahaja. Sistem pendidikan mereka menggunakan bahasa Cina sebagai bahsa pengantar. Penubuhan sekolah Cina oleh komuniti Cina dengan derma oleh saudagar Cina yang kaya.

 Pada tahun 1909 terdapat Sekolah Hua Yi yang terdiri daripada pelajar Cina. Pada
tahun 1937-1938 terdapat 197 sekolah rendah Cina dan 20 sekolah menengah dan mulai 1940 bilangan sekolah merosot iaitu tinggal 6 buah sekolah rendah dan 2 buah sekolah menengah sahaja. Selepas Perang Dunia ke-2 sekolah Cina dilarang beroperasi dan diganti dengan sekolah kerajaan. B. Myanmar I. Ekonomi. a. Padi.

 Kedatangan orang-orang India ke Myanmar memperlihatkan penglibatan dalam
sektor penanaman padi secara komersil. Pembukaan kawasan padi bertambah dari 6 juta ekar kepada 8 juta ekar pada 8 juta ekar pada awal abad ke-20. Mereka diambil untuk membuka kawasan sawah padi pada awal tahun 1870 dengan kadar kemasukan 15 ribu orang setahun.

28

 Orang India yang biasa hidup susah sanggup menerima upah yang rendah sehingga penduduk tempatan tidak dapat menyaingi imigran India. Ramai pengusaha yang berjaya memilih buruh dari India untuk bekerja di sektor pertanian, perindustrian dan perkhidmatan. b. Kewangan

 Ramai orang India terlibat sebagai Chettiar atau peminjam wang kepada petani
Myanmar dengan mensyaratkan tanah milik petani sebagai cagaran terhadap pinjaman. Tanah-tanah yang dicagar diambil oleh Chettiar apabila petani gagal membayar balik pinjaman hingga menyebabkan tanah yang dikuasai oleh golongan bukan petani telah bertambah.

 Pada tahun 1850-an, golongan Chettiar boleh ditemui di mana-mana sahaja di
Myanmar terdapat seorang ceti dalam setiap jangka perjalanan satu hari bagi tiaptiap petani. Pada tahun 1930-an golongan Chettiar membentuk 2/3 daripada pinjaman kepada petani di Burma Hilir. c. Perkhidmatan, Pendidikan dan Perubatan.  Kebolehan berbahasa Inggeris serta kebiasaan berhadapan dengan pentadbiran British banyak membantu orang India berkhidmat di Myanmar dalam soalan-soalan pentadbiran.  Bristish merasakan lebih murah dan menguntungkan mengambil pekerja India yang terlatih bekerja dalam sektor perkhidmatan , pendidikan dan kesihatan.

 Orang India mendominasikan kerja-kerja hospital, secara langsung menyekat
peluang orang tempatan membabitkan diri dalam bidang ini. II. Sosial a. Demografi  Kedatangan orang India dan sebahagian kecil orang Cina menyebabkan terdapat 37,500 orang India atau 2 % daripada jumlah penduduk Hilir Burma. Pada tahun 1900 kadar kemasukan sebanyak suku juta setahun dan kemuncaknya pada tahun 1927 sejumlah 430,000 orang buruh India telah memasuki Myanmar.  Selain orang India terdapat juga imigran Cina di Myanmar tetapi jumlah mereka kecil berbanding India. Pada tahun 1931 jumlah orang Cina di Myanmar seramai 200 ribu orang. Kebanyakan mereka datang dari Yunnan yang masuk melalui Bhamo dan Sungai Irrawaddy.

29

 Orang Cina tidak dimusuhi oleh penduduk tempatan kerana menganut agama
Buddha yang sama dengan penduduk tempatan. Persaingan berlaku di antara orang India dengan Myanmar telah menyebabkan berlakunya pergaduhan ysng sengit terutamanya di Rangoon pada tahun 1930-an. Pergaduhan ini menyebabkan kematian yang ramai dikedua-dua pihak.  Proses kemasukan orang-orang India berkurangan selepas peristiwa pergaduhan antara petani Myanmar dan golongan Chettiar pada awal tahun 1942. Kesimpulan. Kedatangan imigran Cina dan India di Thailand dan Myanmar telah mewujudkan masyarakat majmuk. Kemasukan imigran ini adalah sebahagian daripada strategi kuasa Barat untuk merealisasikan kepentingan ekonomi. Di Thailand pihak pemerintah telah berjaya mengsiamkan orang Cina dan diserapkan dalam tradisi dan budaya tempatan manakala orang India tetap mengamalkan adat, budaya dan agama mereka.

Soalan 9 Huraikan reaksi masyarakat tempatan terhadap kehadiran kuasa Barat di Filipina dan Vietnam pada abad ke-19. Pengenalan : Kedatangan kuasa Barat di Filipina dan Vietnam dalam menimbulkan reaksi daripada penduduk tempatan. Di Filipina terdapat pelbagai penentangan penduduk tempatan kerana pelbagai dasar yang diperkenalkan oleh Sepanyol telah menindas penduduk tempatan. Mereka telah di tindas dalam aspek seperti ekonomi, politik dan sosial. Di Vietnam pula kedatangan Barat telah menimbulkan rasa curiga dan takut berlaku campur tangan dalam negara mereka. Oleh itu pemerintah Vietnam telah mengambil pelbagai langkah seperti mengamalkan dasar pintu tertutup bagi menyekat pengaruh dan campur tangan Barat di negara mereka.

30

Isi A. Filipina 1. Pemberontakan Casi ( 1807 )

 Pembenrontakan Casi berlaku kerana kerajaan Sepanyol telah mengharamkan
industri mmembuat arak ( casi ) . Pemberontak ini telah berlaku di Ilocos.

 Industri membuat arak ( casi ) adalah merupakan pekerjaan tradisional penduduk
tempatan. Sepanyol bukan sahaja mengharamkan penjualan dan penggemblengan casi malahan telah memonopoli industri membuat arak di Filipina.  Rakyat tempatan dipaksa membeli arak daripada kerajaan Sepanyol. Ini menimbulkan perasaan tidak hati penduduk tempatan dan mereka telah melancarkan pemberontakan. Pemberontakan ini akhirnya dapat ditewaskan. 2. Pemberontakan Novales ( 1823 )  Tentera Filipina menentang amalan diskriminasi dalam pasukan tentera.  Dalam pemberontakan ini, tentera Filipina hampir menawan Manila. 3. Pemberontakan Tayabas ( 1840 )  Pemberontakan ini dilancarakan oleh golongan paderi yang diketuai oleh seorang paderi yang bernama Apolinario de La Cruz.

 Pemberontak ini berlaku kerana paderi Sepanyol diberi pelbagai keistimewaan
manakala paderi tempatan dilayan dengan buruk.  Pemberontak Tayabas dapat ditewaskan kerana tiada peminpin yang berkaliber. 4. Pemberontakan Cavite ( 1872 )  Pemberontakan ini melibatkan golongan tentera dan paderi. Seramai 200 orang tentera terlibat dalam pemberontakan ini. Ia diketuai oleh Sarjan Lamadrid.  Gerakan ini gagal kerana kekurangan senjata dan kekuatan tentera mereka tidak setanding dengan tentera Sepanyol.  Dalam pemberontakan ini Sepanyol berjaya membunuh peminpin tentera dan menjatuhkan hukuman bunuh kepada tiga orang paderi Filipina iaitu Mariano Comez, Jose Burgos dan Jucinto Zamaro.

31

 Pembunuhan paderi-paderi ini telah membangkitkan lagi perasaan anti-Sepanyol di kalangan rakyat. 5. Gerakan Propaganda ( 1882 – 1896 )  Gerakan ini disertai oleh golongan pelajar Filipina yang berada di luar negara terutamanya di luar Sepanyol. Gerakan ini wujud sejak tahun 1882.  Gerakan ini muncul kerana tindakan pemerintah Sepanyol yang semakin melampau sehingga ramai peminpin Filipina dihalau keluar dari Filipina.  Gerakan ini juga turut disertai oleh golongan profesonal antaranya ialah Dr.Jose Rizal, Lopez Jaena dan Marcelo del Pilar.  Mereka mendedahkan kezaliman kerajaan Sepanyol dan memperjuangkan perubahan di Filipina melalui media massa serta perjuangan untuk persamaan taraf antara pegawai kerajaan Filipina dengan pegawai Sepanyol.  Idea Gerakan propaganda disebarkan melalui akhbar La Solidaridad.

 Pada tahun 1887 – 1892 berlaku penganiayaan oleh pegawai dan paderi Sepanyol.
Akibatnya pendapat mereka merosot dan ada di antara mereka diusir. Gerakan Propaganda telah melancarkan protes terhadap kezaliman Sepanyol.

 Pada tahun 1892, Jose Rizal kembali ke Filipina dan menubuhksn Liga Filipina. Liga
Filipina menitikberatkan kemajuan ekonomi bertujuan memberi perlindungan kepada orang Filipina yang dianiaya dan juga berjuang mewujudkan keadilan.

 Penentangan Liga Filipina ini menyebabkan kerajaan Sepanyol membubarkan Liga
Filipina dan Jose Rizal dibuang negeri pada tahun 1892.

6. Revolusi 1896 oleh Katipunan.
 Revolusi bersenjata dilakukan oleh Katipunan bagi menggulingkan kerajaan Sepanyol melalui pemberontakan bersenjata dan menyatukan orang-rang Filipina menjadi satu bangsa yang kukuh

 Liga Filipina ditubuhkan akibat penangkapan Jose Rizal. Liga Filipina ditubuhkan
Andres Bonifacio dengan bantuan Teodoro Plata dan Ladislao Diwa. Misalnya. i. Adnres Bonifacio – Love of Fatherland, Farewell, Duties of the People. ii. Jacinto – To My Fatherland, Ligh and Darkness iii. Dr. Valenzuala – Liberty, Is it fair

32

 Kemelesetan ekonomi di Filipina pada tahun 1893 tidak memberi peluang kepada Katipunan untuk menguatkan kedudukannya disebabkan Katipunan gagal mendapat bantuan dari ilustrado yang tidak setuju dengan dasar perjuangan Katipunan yang bersifat revolusiner. Adres Bonafacio bukan daripada golongan terpelajar. Andres Bonifacio dan Jacinto cuba meminta bantuan moral dan membeli senjata dari Jepun tetapi tidak berjaya kerana kekurangan wang.

 Pemberontakan Katipunan 1896. Rizal dijatuhkan hukuman bunuh. Katipunan yang
bersedia untuk melancarkan pemberontakan mengalami kegagalan kerana diketahuai oleh Sepanyol. Ramai ahli Katipunan dipenjarakan. Andres Bonifacio dan ahli-ahlinya berundur ke bukit-bukit Balintawda dekat Manila. Beliau mengisytiharkan revolusi terhadap Sepanyol. Pemberontakan ini gagal dan beliau telah digulingkan oleh Emilio Aquinaldo.

 Perjanjian Biacnabato ditandatangani antara Katipunan dengan Sepanyol pada
Disember 1897. Katipunan bersetuju meletakkan senjata. Sepanyol bersetuju membayar ganti rugi. Sebagai balas Emilio Aguinaldo mesti meningggalkan Filipina dan pergi ke Hong Kong.

 Amerika menyerang Teluk Manila pada tahun 1898. Emilio Aguinaldo dibawa balik
untuk membantu Amerika Syarikat. Pada tahun 1898, Republik Filipina disytiharkan. Amerika memerintah Filipina sebagai tanah jajahanya. Katipunan telah dibubarkan. B. Vietnam. Masyarakat Vietnam tidak menerima kehadiran kuasa Barat di negara mereka. Maharaja-maharaja Vietnam telah mengamalkan dasar pintu tertutup bagi menyekat kehadiran Barat. 1. Maharaja Gia Long.

 Maharaja Gia Long telah berjaya menaiki takhta dan ditabalkan sebagai Maharaja
Vietnam. Baginda menaiki tahta dengan bantuan daripada sukarelawan-sukarelawan Perancis Pigneau de Behaine. Pada peringkat awal pemerintahannya baginda telah memberi layanan baik kepada sukarelawan Perancis kerana sebagai membalas jasa dengan bantuan yang diberikan oleh Pigneau de Behaine dan sukarelawansukarelawan Perancis.  Setelah kematian Pigneau ,Maharaja Gia Long tidak lagi suka dengan penglibatan orang-orang Perancis dan Barat dalam negaranya . Baginda enggan memberi keistimewaan kepada kuasa Barat. Baginda juga telah mengamalkan dasar pintu tertutup.  Maharaja Gia Long berpendapat bahawa dasar pintu tertutup dapat menjamin keselamatan dan kedaulatan Vietnam daripada dicerobohi oleh kuasa Barat. Tambahan pula, Maharaja Gia Long sentiasa mencurigai tujuan sebenar kedatangan kuasa Barat. 2. Maharaja Minh-mang.

33

 Seorang yang pengikut ajaran Confucius . Baginda juga mengamalkan dasar pintu
tertutup. Beliau sangat benci dengan Barat, bimbang campur tangan Barat terhadap hal-ehwal dalam negeri

 Pada tahun 1822, baginda menolak permintaan utusan British iaitu John Crawford
mengadakan hubungan dengan Vietnam. Baginda berpendapat jika diberi keistemewaan yang sama, maka kuasa-kuasa lain akan turut menuntut keistimewaan yang sama. Keadaan akan mencabar kedaulatan dan keselamatan Vietnam.

 Dasar Ming-mang terhadap kuasa Barat didapati lebih keras daripada Gia Long.
Maharaja Ming-mang bertindak lebih keras terhadap mubaligh Perancis. Baginda telah bertindak keras terhadap mubaligh kristian dengan membunuh beberapa orang mubaligh kristian. Baginda juga telah menutup semua pelabuhan Vietnam kepada kapal-kapal asing. Perdagangan hanya terhad dijalankan dengan negara China.

 Pada tahun 1825, Maharaja Minh-mang mengeluarkan satu undang-undang yang
melarang kemasukan mubaligh Kristian. Maharaja Ming-mang telah menganiaya penganut Kristian dan telah membinasakan gereja mereka. Dua orang mubaligh Kristian Perancis telah dihalau keluar Vietnam iaitu Chaigneau dan Vanier.  Perang Candu 1 yang menyebabkan China kalah kepada British telah menyedarkan Maharaja Minh-mang Vietnam akan menerima nasib yang sama jika masih enggan menjalinkan hubungan dengan Barat.

 Pada tahun 1840, Maharaja Ming-mang telah menghantar satu utusan diplomatik
yang terdiri daripada dua Mandarin dan dua orang juru bahasa ke Perancis. Walau bagai manapun , utusan ini gagal kerana Raja Perancis, Louis Philippe enggan menerima selepas Societe des Missioan Estrangeres membuat aduan tentang layanan burut Vietnam terhadap orang-orang Kristian.

3. Maharaja Thieu Tri ( 1841- 1847 )

 Terus mengamalkan dasar tutup pintu. Meneruskan dasar pemencilan dan anti
agama Kristian. Hubungan Vietnam dengan Perancis semakin renggang. Maharaja Thieu Tri terus mengamalkan dasar anti-Barat dan menganiaya penganut agama Kristian dengan lebih agresif. 4. Maharaja Tu Duc ( 1848 – 1883 )

34

 Maharaja Tu Duc meneruskan dasar pintu tertutup Vietnam tanpa menyedari
kesannya ke atas China.

 Antara tahun 1851- 1852 dua orang paderi Perancis iaitu Father Augustin Schoeffker
dan Father Jean Louis Bonnard dihukum bunuh. Pada tahun1856, seorang mubaligh Katolik Perancis diseksa dan dibunuh.

 Pada tahun 1857 pula, Maharaja Tu Duc membenarkan hukuman bunuh ke
mubaligh di Vietnam serta penyokong politik di Perancis. Pada tahun 1852, pemerintah Perancis iaitu Napoleon 111 ingin memulihkan kegemilangan Perancis. Napoleon telah terhadap Vietnam tetapi dasar ini tidak disedari oleh Tu Duc. Tu Duc meneruskan dasar penganiagaan yang agresif terhadap mubaligh-mubaligh Kristian.  Kesilapan Maharaja Tu Duc membunuh Bishop Sepanyol, iaitu Mgr.Diaz atas satu tuduhan mengambil bahagian dalam satu pemberontakan menentangnya telah melibatkan Sepanyol dalam pertikaian Vietnam – Perancis.  Perancis telah menghantar wakil mereka, de Montiguy untuk membuat beberapa tuntutan seperti menjamin kebebasan beragama di Veitnam, menubuhkan sebuah syarikat perdagangan Perancis di Hue dan melantik seorang Konsul Perancis. Namun semua tuntutan ini ditolak.  Angkatan Peranci-Sepanyol di bawah pimpinan Laksamana Rigault de Genouily telah menyerang dan menduduki Tourane pada tahun 1858. Sedikit demi sedikit wilayah-wilayah Vietnam jatuh ke tangan Perancis. Kesimpulan. Kesimpulannya jelas menunjukkan bahawa kedatangan Barat ke Filipina dan Vietnam telah mendapat tentangan daripada pendududukan tempatan. Di Filipina telah terdapat beberapa penentangan terhadap pentadbiran dan dasar-dasar yang dijalankan oleh Sepanyol. Penentangan masyarakat Vietnam dilakukan oleh Maharaja-maharaja Vietnam yang anti-Barat dan anti agama Kristian. Maharaja Vietnam telah melakukan dasar pintu tertutup. Akibat dasar anti Barat dan agama Kristian wilayah Vietnam sedikit demi sedikit telah ditakluki oleh Perancis

Soalan 10 Jelaskan struktur sosial masyarakat di Jepun dan Vietnam sebelum kedatangan Barat. Pengenalan

35

Pada awalnya masyarakat di Asia Tenggara, Asia Selatan dan Asia Timur mengamalkan struktur sosial yang bercorak tradisional berasaskan kepada sistem feudal.Secara tradisinya, struktur sosial masyarakat di Jepun dan Vietnam adalah berbentuk piramid dan terbahagi kepada dua golongan iaitu golongan pemerintah dan golongan yang diperintah. Lazimnya golongan pemerintah terdiri daripada daripada raja atau maharaja, kerabat di raja dan golongan bangsawan manakala golongan yang diperintah terdiri daripada rakyat biasa. Struktur sosial di Jepun dan Vietnam sebelum kedatangan Barat mempunyai sistem piramid yang hampir sama. Isi A. Jepun  Struktur sosial masyarakat di Jepun jelas dilihat semasa pemerintahan Shogun Tokugawa selepas merampas kuasa daripada Maharaja Jepun dan mengamalkan sistem feudal dalam masyarakat Jepun.  Maharaja Jepun telah mendapat pengikhtirafan sebagai ketua negara tetapi baginda tidak mempunyai kuasa pemerintahan. Maharaja hanya dianggap sebagai simbol perpaduan. Kuasa pemerintahan negara sebenarnya terletak di tangan Shogun Tokugawa yang menjalankan pemerintahan atas nama maharaja.  Keluarga maharaja tinggal terpencil di Kyoto sedangkan pusat pentadbiran terletak di Edo. Sistem yang diamalkan oleh maharaja Jepun ini berjaya mengekalkan kedudukan maharaja dan sistem ini kekal sehingga ke hari ini.  Terdapat empat kelas hierarki sosial selepas Shogun Tokugawa iaitu Daimyo, Samurai, Petani dan Tukang serta Saudagar.

 Shogun Tokugawa menjalankan pemerintahan secara langsung ke atas Jepun
melalui pembesar-pembesar feudal iaitu daimyo. Shogun memastikan bahawa kedudukan mereka di Jepun terjamin.  Daimyo dibahagikan kepada tiga kumpulan iaitu Daimyo Fudai, Daimyo Shimpan dan Daimyo Tozama. Daimyo Fudai terdiri daripada ahli keluarga Tokugawa serta sekutu-sekutunya. Mereka akan membantu Tokugawa menguasai pemerintahan dan telah dikurniakan tanah di bahagian tengah dan utara Honsyu.

 Daimyo Shimpan juga dikenali sebagai rumah-rumah bersaudara dan mereka terdiri daripada pelbagai cabang keluarga Tokugawa. Keluarga Tokugawa yang utama dikenali sebagai ‘go-sanke’ atau ‘tiga rumah’ yang terletak di daerah Owari dan Mito.

36

Sementara Daimyo Tozama dikenali sebagai daimyo luar. Mereka adalah musuh Tokugawa yang terdiri daripada suku-suku Barat seperti Satsuma, Chosu, Tosa dan Hizen. Mereka tidak dibenarkan mengumpulkan kekayaan demi mengelakkan mereka menjadi terlalu kuat dan mengancam kedudukan Shogun.

 Daimyo disokong oleh satu kelas panglima yang kuat yang dikenali sebagai Samurai. Mereka tidak dibenarkan berkecimpung dalam bidang pekerjaan lain selain daripada bidang tentera. Mereka berfungsi menjaga keamanan negara dan memelihara kepentingan daimyo.  Kedudukan golongan Daimyo bertambah kukuh dengan adanya bantuan golongan samurai. Samurai juga bertanggungjawab menggiatkan usaha perluasan wilayah. Mereka juga menunjukkan kesetiaan yang tidak berbelah bahagi kepada daimyo dan tidak dibenarkan berkecimpung dalam pekerjaan lain walaupun keadaan dalam negara aman dan tiada peperangan.  Di bawah golongan samurai ialah golongan petani. Golongan ini menduduki tempat yang lebih tinggi daripada kelas saudagar dan tukang memandangkan Jepun adalah negara pertanian. Oleh itu, petani mengeluarkan beras untuk masyarakat Jepun dan membayar sebahagian besar cukai. Sebagai balasan, mereka cuma diberi secukup makan sahaja kerana hasil yang dikeluarkan adalah untuk negara.

 Golongan tukang-tukang mahir (artisan) menduduki kelas sosial di bawah petani.
Mereka mahir membuat pedang dan alat-alat lain yang berguna. Mereka diberi penghormatan kerana sumbangan kepada masyarakat. Mereka diberi gaji dan rumah yang baik dan dibenarkan memakai sebilah pedang. Tukang-tukang yang tidak mempunyai kemahiran khusus akan dilayan dengan buruk dan bekerja untuk daimyo.  Golongan pedagang atau saudagar (chonin) terletak di bawah tukang mahir atau artisan. Mereka dipandang rendah oleh masyarakat Jepun yang mengamalkan feudal tentera dan tidak dibenarkan berlaku mobility sosial. Malahan mereka menganggap aktiviti perdagangan mengundang pelbagai masalah dalam masyarakat Jepun jika ia dilaksanakan.

B. Vietnam

37

 Hierarki sosial masyarakat Vietnam terdiri daripada maharaja di lapisan teratas, golongan cendekiawan (quan atau mandarin) dan rakyat jelata iaitu petani.  Di samping itu, terdapat juga dua kumpulan yang agak penting iaitu sami Buddha dan sekumpulan kecil peniaga Cina yang berpengaruh.  Maharaja menduduki puncak teratas dalam hierarki sosial masyarakat. Maharaja berkuasa mutlak dalam pemerintahan pusat, pemilikan tanah dan harta. Dianggap sebagai “Anak dari Syurga” yang mendapat mandat daripada Tuhan untuk memerintah.  Kesejahteraan rakyat dan negara bergantung kepada kebijaksanaan maharaja dan apabila maharaja mengabaikan tanggungjawab terhadap rakyatnya maka tindakan tersebut akan membawa kecelakaan pada negaranya.  Jika seseorang maharaja tidak bertindak adil, mandat dari syurga yang dimiliknya akan hilang dan negara akan ditimpa kecelakaan. Maharaja juga bertanggungjawab terhadap sebarang mala petaka alam yang berlaku sewaktu pemerintahannya. Contohnya semasa pemerintahan Maharaja Minh Mang (1820-1841) apabila baginda telah membatalkan jamuan istana setelah mendengar berita tentang benteng pecah di wilayah utara Vietnam.  Di bawah maharaja ialah golongan Quan. Golongan Quan mendapat pendidikan tinggi berdasarkan ajaran Confucius. Oleh yang demikian, rakyat biasa yang pintar serta mempunyai pengetahuan dalam ajaran Confucius secara mendalam mempunyai peluang untuk menjadi pegawai-pegawai tinggi awam.  Golongan cendekiawan mempunyai pengaruh yang paling kuat dalam masyarakat Vietnam. Hal ini kerana mereka merupakan pemerintah sebenar di Vietnam. Mereka bertanggungjawab melaksanakan semua tugas maharaja.

 Mereka bertanggungjawab menentukan beberapa aspek kehidupan rakyat
termasuklah keluasan rumah, bentuk dan warna pakaian yang mesti dipakai dan upacara keagamaan yang berkaitan dengan pengkebumian.  Mereka mendapat sokongan dan sanjungan serta dihormati oleh rakyat. Mereka dianggap penjamin dan penegak keadilan. Malahan mereka juga merupakan pentafsir undang-undang dan bertindak sebagai pegawai kehakiman.  Hanya sebilangan kecil rakyat yang berpeluang menjadi quan. Hal ini kerana pencapaian akademik di peringkat daerah ataupun di pusat hanya terhad kepada rakyat yang mempunyai harta dan masa untuk belajar.

38

 Terdapat juga golongan pembesar yang berkuasa di peringkat kampung (komun). Mereka dipilih daripada masyarakat kampung yang merupakan orang tua yang bijak dan berpengalaman serta mendapat kelulusan daripada pihak istana. Mereka bertanggungjawab menjalankan perintah istana, mendamaikan perselisihan yang wujud dengan cara rundingan dan tolak ansur serta mengutip cukai.  Lapisan seterusnya dalam masyarakat Vietnam ialah golongan petani. Petani-petani merupakan golongan yang menjalankan kegiatan ekonomi sara diri terutamanya menanam padi sawah. Golongan petani membantu meningkatkan kemajuan ekonomi Vietnam.  Seorang petani dimestikan membayar cukai dan menyumbang tenaga di antara 20 hingga 60 hari dalam tempoh setahun dalam urusan-urusan kerajaan seperti membina empangan dan tali air.

 Lapisan terendah dalam masyarakat Vietnam ialah golongan hamba. Golongan ini terdiri daripada mereka yang melakukan kesalahan jenayah. Mereka akan dihantar ke kem-kem tentera di sempadan dan membuka tanah untuk dikerjakan. Mereka boleh menjadi petani di tanah baru yang mereka kerjakan itu apabila hukuman sebagai hamba tamat. Kesimpulan Susun lapis masyarakat atau sistem feudal yang diamalkan di Jepun dan Vietnam mula mengalami perubahan setelah kemasukan kuasa-kuasa Barat. Di Jepun, sistem sosial mulai mengalami perubahan apabila Shogun Tokugawa dijatuhkan dan pentadbiran Jepun diambil alih oleh Maharaja Meiji (1806-1912) yang telah mengadakan pembaharuan dari segi politik, ekonomi dan sosial. Sementara di Vietnam pula, perluasan kuasa Perancis telah mempengaruhi sistem sosial di negara tersebut. Pembesar mulai kehilangan kuasa dan kedudukan apabila pemerintahan bercorak Barat diperkenalkan. Masyarakat di Vietnam juga mengalami perubahan apabila berlakunya kemasukan rakyat asing yang menguasai pentadbiran dan ekonomi negara tersebut.

39

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->