P. 1
masyarakat Cina dan negara bangsa

masyarakat Cina dan negara bangsa

|Views: 482|Likes:
Published by siew chang yee
masyarakat Cina yang telah lama bertapak di negara ini masih dibelenggu dengan isu negara dan bangsa
masyarakat Cina yang telah lama bertapak di negara ini masih dibelenggu dengan isu negara dan bangsa

More info:

Categories:Types, Research
Published by: siew chang yee on Jan 08, 2011
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

07/22/2013

pdf

text

original

1

MASYARAKAT CINA DALAM PEMBENTUKAN NEGARA BANGSA 1946-1976 Siew Chang Yee dan Prof. Dato’ Dr. Nik Anuar Nik Mahmud Institut Alam dan Tamadun Melayu Universiti Kebangsaan Malaysia Bangi

ABSTRAK Dari sudut pensejarahan, penglibatan masyarakat Cina dalam pembentukan negara bangsa Malaysia agak tenggelam. Orang Cina berada dalam keadaan dilemma apabila bernekad untuk meninggalkan negara asal dan berhijrah ke Tanah Melayu yang begitu asing bagi mereka. Sebagai golongan imigran, mereka tidak memiliki sebarang kuasa politik mahupun taraf kerakyatan yang dapat menjamin kedudukan mereka di Tanah Melayu. Pada masa yang sama, dasar British yang pasif dan mengganggap orang Cina sebagai golongan imigran dan tidak memiliki sebarang hak politik ini turut membantutkan perkembangan politik masyarakat di Tanah Melayu. British dilihat lebih selesa untuk mengamalkan dasar berkenaan yang sesuai dengan kehendak orang melayu dan juga peranan British sebagai pelindung bagi orang Melayu. Ia dapat dilihat dalam kenyataan Sir Shenton Thomas, Gabenor Negeri-Negeri Selat yang menolak tuntutan orang bukan Melayu dengan menyatakan ‘This is the sixth country in which I have serve, and I do not know of any country in which what I might call a foreigner, not a native of the country…has ever been appointed to administrative post and I consider that I shall be right in saying now that I would support no such proposal here’ ( Khasnor Johan, 1984 ). Ketika menjelang kemerdekaaan negara pada 31 Ogos 1957, masa hadapan orang Cina masih terumbang-ambing dan ia hanya bergantung kepada hasil rundingan UMNO-MCA. Walaupun MCA berjaya memperjuangkan hak kerakyatan bagi orang Cina tetapi isu-isu pendidikan dan kedudukan bahasa Mandarin gagal ditangani dengan sempurna dan ia mencetuskan perasaan tidak puas hati orang Cina dan seterusnya mencetuskan krisis dalam MCA. Kemelut masyarakat Cina dalam pembentukan negara bangsa berterusan sehingga pembentukan Malaysia pada 16 September 1963. Kemasukan Singapura meletakkan orang Cina di persimpangan sama ada untuk menyokong perang psikologi PAP pimpinan Lee Kuan Yew yang mencabar kedudukan orang Melayu ataupun terus bersama dengan MCA yang mengakui hak serta keistimewaan orang Melayu seperti yang termaktub dalam perlembagaan negara. Penyingkiran Singapura dari Malaysia gagal memadamkan api perkauman yang membara dan klimaks semasa Pilihan Raya Umum 1969 yang menyaksikan tercetusnya tragedi 13 Mei yang membawa kepada pergaduhan kaum dan seterusnya mengubah senario politik negara. Perubahan pucuk kepimpinan negara telah membawa kepada terbentuknya satu Malaysia baru. Di mana ia menyaksikan kemerosotan pengaruh politik masyarakat Cina dan kemunculan hegemoni dan ketuanan Melayu dalam politik negara.

2

2.1

PENGENALAN

Konsep negara bangsa merujuk kepada pembentukan negara bangsa moden di Eropah. Idea terhadap negara bangsa tercetus pada penghujung abad ke-18 dan 19. Beberapa siri revolusi dan peperangan yang tercetus misalnya Revolusi Inggeris 1688, Perang Kemerdekaan Amerika 1776 dan Revolusi Perancis 1789 telah membawa kepada kesedaran tentang hak rakyat, kerajaan berperlembagaan dan seterusnya menjurus ke arah negara bangsa yang turut dikenali sebagai ‘nation state.’ Ia membawa kepada pembentukan negara moden mengikut sempadan rumpun bangsa yang menggantikan negara feudal. Satu deklarasi tentang negara bangsa telah dicapai di Perancis dalam Persidangan Damai Paris menerusi Deklarasi Empat Belas Perkara Woodrow Wilson yang mencapai kata sepakat terhadap prinsip negara dan bangsa iaitu penentuan nasib negara oleh rakyat sendiri dan prinsip sempadan negara berasaskan bangsa. Menurut Smith, pembentukan negara bangsa meliputi dua elemen yang penting iaitu pembentukan negara dan pembentukan bangsa. Dalam usaha membentuk sebuah negara bangsa, aspek-aspek seperti struktur politik, sistem politik, sistem ekonomi, soal-soal pentadbiran, penetapan sempadan serta kawasan di bawah lingkungan kuasanya, pertahanan serta keselamatan dalan negara perlu diberi keutamaan.1 Manakala dalam proses membina bangsa, satu titik persamaan perlu dicari dalam aspek kerakyatan, budaya kebangsaan, bahasa dan pendidikan perlu diusahakan agar negara bangsa yang dibina itu memenuhi aspirasi serta kehendak semua rakyatnya. Mahadzhir Mohd Khir dalam penulisannya ‘Gerakan Kebangsaan dan Proses Pembentukan Negara: Bangsa Malaysia’ sependapat dengan idea Smith tentang konsep negara bangsa yang dikatakan terbahagi kepada dua istilah iaitu nationbuilding dan state-building.2 State-building bermaksud pembentukan pemerintah atau kerajaan. Proses itu melibatkan bagaimana organisasi pemerintah dapat dibentuk sehingga diperlihatkan sebagai jentera yang dapat menguasai anggota masyarakat di dalam satu-satu kawasan tertentu. Manakala nation-building pula, dilihat dari golongan yang diperintah. Golongan ini dapat menzahirkan ketaatan kepada pemerintah dan mempraktikkan budaya sepunya dan dapat mewujudkan satu identiti dalan sesebuah negara.

Graham Smith, Nation-State dalam R. J. Johnston( ed. ) et al. , The Dictionary of Human Geography, Blackwell, Oxford, 2000, hlm. 534-535. 2 Mahadzir Mohd. Khir, Gerakan Kebangsaan dan Proses Pembenntukan Negara: Bangsa Malaysia dalam Abdul Latif Abu Bakar ( pngr. ) Melaka dan Arus Gerakan Kebangsaan Malaysia, Penerbit Universiti Malaya, Kuala Lumpur, 1996, hlm. 200.

1

3

Dalam membicarakan proses pembentukan negara bangsa, takrifan terhadap bangsa, negara dan nasionalisma perlu diberi penelitian yang sewajarnya. Konsep bangsa atau nation membawa kepada beberapa pengertian yang berbeza. Di England ia membawa maksud kelas manakala di Amerika Syarikat ia merujuk kepada negeri.3 Namun begitu, pada dasarnya pengertian bangsa di Barat melihat kepada kemajuan satu masyarakat mahupun rakyat yang terikat bersama dalam satu perasaan persatuan, berkongsi kebudayaan, identiti dan mempunyai kesedaran bahawa mereka adalah satu bangsa yang tersendiri.4 Konsep pembentukan negara bangsa mempunyai dua kriteria utama iaitu integrasi saikologikal di mana terdapat persetujuan tentang nilai-nilai politik dan sosial yang dominan seperti satu bahasa sepunya, satu ekonomi kolektif dan satu sifat kolektif dan sebagainya untuk pembentukan identiti nasional. Selain itu,ia turut melibatkan integrasi fisikal seperti mempunyai kewilayahan yang tertentu dan mempunyai komuniti yang stabil dan kesinambungan dari segi sejarahnya.5 Ia diperjelaskan oleh Kamaruddin M. Said ( 1991) yang berpendapat negara bangsa hanya terbentuk apabila warganya telah merasakan bahawa mereka mempunyai dan mempertahankan segala jiwa raganya kebangsaannya dan identiti kolektifnya. Kewujudan sesuatu bangsa itu boleh dianggap sebagai satu proses pembinaan warga kebangsaannya secara total dan berterusan. Oleh yang demikian, teras pembinaan negara bangsa itu didorong oleh sikap sejarah kebangsaan masyarakat tersebut yang berkongsi emosi serta satu aspirasi yang seragam dan membina demi kepentingan negara bangsanya secara eksklusif.6

Proses pembinaan negara dan bangsa di negara kita berasaskan kepada empat ciri utama iaitu negara, kerajaan, bangsa dan perlembagaan. Negara merujuk kepada wilayah yang mempunyai penduduk, sempadan dan pemerintah. Manakala kerajaan pula merupakan institusi yang bertanggungjawab menggubal dan melaksanakan dasar sesebuah negara.
Hugh Seton-Watson, Nation and States: An Inquiry Into the Origins of Nation and the Politics of Nationalism, Methuen, London, 1977, hlm. 1-5. 4 Ibid. 5 Kedua-dua kriteria merupakan kombinasi dua tafsiran iaitu Robert E. Scott, Nation-Building in Latin America, dipetik dari Nation-Building, Karl W. Duetsch and William J. Foltz (eds. ), Atherton Press, USA, 1966, hlm. 74-77 dan Hood Salleh , et al. (pnyt.), Wawasan 2020 dan Pembinaan Bangsa Malaysia, Jabatan Antropologi dan Sosiologi, Universiti Kebangsaan Malaysia, Bangi, 1991, hlm. 30-32. 6 Hood Salleh, et al. (pnyt.), Wawasan 2020 dan Pembinaan Bangsa Malaysia, hlm. 30-32.
3

4

Kerajaan turut berperanan sebagai badan pengaman dan penentu daya kehidupan masyarakat sesebuah negara. Bangsa dikaitkan dengan sekumpulan manusia yang mendiami sesebuah wilayah dan mempunyai persamaan dari segi bahasa, adat resam, kesenian dan pengalaman sejarah. Perlembagaan yang merupakan peraturan bertulis yang tertinggi menjadi rujukan utama dalam pentadbiran negara dan matlamat perlembagaan adalah menjamin hak serta keselamatan kepada semua rakyat di negara kita. Dalam perbahasan mengenai negara bangsa dan bangsa Malaysia ia masih diselubungi dengan pelbagai perspektif yang masih kabur dan bercelaru.7 Ada pihak yang melihat bangsa daripada kaca mata yang agak legalistik dengan mengaitkannya dengan konsep ‘warganegara’. Selain itu, ada juga yang melihatnya sebagai ‘ras’ iaitu satu konsep berdasarkan keturunan darah. Malah ada yang menyamakan bangsa dengan kaum tetapi pandangan tersebut sukar diterima dalam konteks negara kita memandangkan wujudnya pelbagai etnik yang berbeza sedangkan kaum merujuk kepada satu etnik yang berkongsi ciriciri fizikal dan juga pewarisan budaya yang sama.8 Menurut Abdul Rahman Embong ( 2006 ) memandangkan kecelaruan dalam memberi satu takrifan yang tepat dan bermakna kepada konsep negara bangsa di negara kita maka penggunaan istilah nasion yang berakar umbi daripada istilah nasionalis dan nasionalisme wajar diguna pakai.9 Justeru itu titik tolak kepada perkembangan nasionalisme yang bercorak Malayan perlu diberi penekanan dalam usaha untuk mengkaji proses pembentukan negara bangsa di Malaysia. Proses nasionalisme di negara kita berkembang dengan pesat selepas Perang Dunia Kedua dan pemusatan tumpuan kaum imigran terhadap perkembangan politik di Tanah Melayu telah merancakkan perkembangan nasionalisme berkenaan. Cheah Boon Kheng ( 1985 ) berpendapat gabungan Putera- AMCJA pada tahun 1947 sebagai asas kepada pembentukan negara bangsa Malaysia. Di mana ia menyaksikan lahirnya sebuah nasionalisme baru yang berjaya keluar yang bayangan perkauman dan bersifat nasionalisme Malaya.10 Kerjasama tersebut telah membentuk satu kerjasama antara kaum yang pertama yang menjadi asas kepada hubungan Sino-Melayu yang lebih kukuh. Gabungan PuteraAMCJA yang menentang Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu 1948 telah mengusulkan
Abdul Rahman Embong, Negara-bangsa: Proses dan Perbahasan, Penerbit Universiti Kebangsaan Malaysia, Bangi, edisi 2, 2006, hlm. 21. 8 Ibid. 9 Ibid, hlm. 21-22. 10 Putera merujuk kepada Pusat Tenaga Rakyat pimpinan Ahmad Boestaman merupakan sebuah parti haluan kiri Melayu manakala AMCJA pula singkatan bagi Majlis Tindakan Bersama Seluruh Malaya pimpinan Tun Tan Cheng Lock.
7

5

satu cadangan perlembagaan yang dikenali sebagai Perlembagaan Rakyat. Ia terdiri daripada 10 prinsip telah diluluskan pada April tahun 1947 dan telah menampilkan konsep bangsa iaitu bangsa Malaya. Ia memberi pengiktirafan kepada semua kaum yang mengaku Tanah Melayu sebagai tanah airnya serta menunjukkan taat setia terhadapnya.11 Pada masa yang sama, ia turut perjuangkan persamaan bagi semua kaum walaupun mengakui perlunya perhatian khas diberikan kepada orang Melayu. Namun begitu, British enggan berunding mahupun mengiktiraf kerjasama AMCJAPUTERA yang didalangi oleh Parti Komunis Malaya. Pada masa yang sama, kompromi AMCJA yang menerima cadangan supaya istilah ‘Melayu’ diterima sebagai satu bentuk kerakyatan untuk semua penduduk Tanah Melayu tanpa mengira etnik juga mendapat kritikan daripada masyarakat Cina yang menganggap langkah berkenaan bakal mengikis identiti mereka.12 Ia dapat dilihat dalam surat Tan Cheng Lock kepada pengerusi AMCJA, Gerald de Cruz yang bertarikh 7 Oktober ‘ Orang Cina telah marah kerana saya dianggap sebagai terlalu pro-Melayu dengan menggunakan perkataan Melayu.’13 Namun begitu, James Ongkili dalam penulisannya ‘The British and Malaya Nationalism, 1946-1957’ menyifatkan nasionalisme Malaya yang tercetus selepas Perang Dunia Kedua adalah kesinambungan daripada nasionalisme orang Melayu 1946.14 Pengalaman pahit semasa pendudukan Jepun serta insiden keganasan empat belas hari selepas penyerahan kalah Jepun telah menimbulkan kesedaran di kalangan orang Melayu. Mereka telah bersatu di dalam UMNO, pucuk kepimpinan Dato Onn Jaafar bagi menentang Malayan Union bagi mempertahankan kepentingan serta hak mereka. Tindakan agresif orang Melayu turut menjadi penggerak kepada golongan imigran dalam usaha pertahankan hak serta menuntut pengiktirafan yang sewajarnya daripada British. Ini seterusnya membawa kepada kemunculan parti-parti politik yang berlandaskan perkauman seperti MIC dan MCA. Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu 1948 yang dilaksanakan pada Februari 1948 dan kemerdekaan Tanah Melayu menjelang 31 Ogos 1957 telah merancakkan lagi usaha ke arah pembentukan negara bangsa. Permuafakatan politik yang terbentuk antara UMNO – MCA –
James P. Ongkili, Nation-Building In Malaysia 1946-1974, Oxford University Press, Singapura, 1985, hlm. 63. 12 AMCJA telah mencadangkan nama Malayan tetapi telah ditolak oleh PUTERA. 13 Cheah Boon Kheng, Asal Usul dan Asas Nasionalisme Malaya dalam R. Suntharalingam dan Abdul Haji Ismail (peny.), Nasionalisme: Satu Tinjauan Sejarah, Penerbit Fajar Bakti, Petaling Jaya, 1985, hlm. 103. 14 James P. Ongkili, The British and Malaya Nationalism 1946-1957. Jebat bil. 1, 1971-1972,
11

6

MIC bukan sekadar mempercepatkan lagi proses kemerdekaan tetapi telah berjaya membentuk satu gandingan yang mantap dan seterusnya menerajui negara ke satu dimensi politik yang baru.

2.2

PROSES PEMBENTUKAN NEGARA BANGSA DI MALAYSIA

Walaupun proses pembinaan negara bangsa di Malaysia bermula selepas perang dunia kedua, namun begitu asas terhadap pembinaan negara bangsa tersebut dikatakan terbentuk sejak Kesultanan Melayu Melaka lagi. Ia dapat dibuktikan menerusi Sejarah Melayu hasil karya Tun Seri Lanang yang merupakan dokumen sejarah peradaban dan peraturan kebangsaan kerajaan berkenaan. Di mana Kesultanan Melaka mempunyai masyarakat Melayu yang tersusun. Di samping itu, ia juga mempunyai sistem pentadbiran dan politik yang tersendiri. Era kegemilangannya pada abad ke-15 ternyata meninggalkan kesan dan warisan sosiopolitik dalam sistem pemerintahan negara. Pandangan demikian disetujui oleh para pengkaji sejarah negara yang melihat bahawa pemilihan budaya Melayu sebagai teras dalam pembentukan negara bangsa Malaysia adalah satu langkah yang tepat.15Ia bersandarkan kepada justifikasi sejarah dan pencapaian orang Melayu itu sendiri. Selain itu, pada prinsipnya sama ada dari segi teori, politik, sejarah mahupun kemasyarakatan, ia ketara menunjukkan bahawa rantau ini adalah milik rumpun Melayu.

Kehadiran kuasa imperialisme di negara kita pada abad ke-18 telah mengubah konsep negara bangsa tradisonal kepada negara bangsa moden yang ditunjangi oleh kuasa Barat. Penjajahan British telah membawa kepada konsep negeri yang menggantikan konsep kerajaan dan pada masa yang sama menetapkan sempadan bagi setiap negeri. Penstrukturan semula pentadbiran di Tanah Melayu menyaksikan kemunculan sistem pentabdiran moden Barat yang seterusnya mengubah senario politik negara. British telah bertindak menggabungkan negeri-negeri Melayu dalam tiga pentadbiran yang berbeza dalam usahanya

Musafir Kelana dan Mohaspa Mohd. Hassan, Penggunaan Kuasa Dalam Pembentukan Negara Bangsa Di Malaysia dalam Nik Hassan Shuhaimi Nik Abd. Rahman, Mohd Bin Samsudun dan Kamaruzaman Yussoff, ( pnyt. ) Sejarah dan Proses Pemantapan Negara-Bangsa, Kongres Sejarah Malaysia Kedua, Jilid II. Persatuan Sejarah Malaysia. Kuala Lumpur, ( tahun ), hlm. 606.

15

7

untuk terus menguasai negeri-negeri Melayu.16 Usaha British dalam memperkukuhkan kuasanya di Tanah Melayu diteruskan dengan pelaksanaan langkah desentralisasi yang mengagihkan kuasa pusat secara berperingkat. Sir Cecil Clementi Smith yang menjadi Pesuruhjaya Tinggi British pada tahun 1930 mempunyai agenda untuk menjadikan Tanah Melayu sebuah negara yang bersatu. Dasar Pengagihan kuasa pusat dijadikan daya penarik kepada Negeri-negeri Melayu Tidak Bersatu untuk bergabung dengan Negeri-negeri Selat dan Negeri-negeri Melayu Bersatu. Walau bagaimanapun, desentralisasi itu tidak dapat dilaksanakan sepenuhnya akibat tercetusnya Perang Dunia Kedua dan pendudukan Jepun di Tanah Melayu pada tahun 1941. Perang Dunia Kedua ( 1942-1945 ) membawa kepada satu perubahan yang besar dalam senario politik di Tanah Melayu. British telah bertekad untuk mengubah dasarnya terhadap Tanah Melayu dan usaha tersebut membayangkan hasratnya untuk menghapuskan konsep Tanah Melayu sebagai sebuah negeri Melayu disamping menarik balik keisitimewaan serta kedaulatan sultan serta Melayu. Ia membawa kepada satu dasar baru iaitu Tanah Melayu untuk orang Malaya dan bakal memberi banyak maafaat kepada orang bukan Melayu yang dipinggirkan selama ini.17 Usaha ini dilihat bertujuan untuk membentuk satu bangsa Malayan yang bersatu dan mengiktiraf sumbangan golongan imigran dalam pembangunan Tanah Melayu khususnya dalam sektor perlombongan dan perladangan yang menjadi penyumbang utama dalam ekonomi Tanah Melayu. Pada masa yang sama, ia turut bertujuan untuk mendapatkan sokongan kaum pendatang serta menumpukan taat setia mereka terhadap negara ini. Namun begitu, usaha Britsh menerusi Malayan Union tersebut ternyata menemui kegagalan. Pengumuman kertas putih Malayan Union pada 22 Januari 1946 telah mencetuskan suasana panik di kalangan orang Melayu yang bimbangkan penguasaan serta dominasi orang Cina terhadap Tanah Melayu. Albert Lau ( 1991) menggambarkan situasi orang Melayu pada ketika itu seolah-olah ‘ satu kejutan elektrik’ dan kenyataan itu jelas tidak dapat diterima oleh
British mewujudkan Negeri Selat yang menggabungkan Pulau Pinang, Melaka dan Singapura. Negeri-Negeri Melayu Bersekutu pula terdiri daripada Perak, Selangor, Negeri Sembilan dan Pahang, manakala Negeri-Negeri Melayu Tidak Bersekutu melibatkan Perlis, Kedah, Kelantan, Terengganu dan Johor. 17 Oong Hak Ching, Simposium Zaman Peperangan Dunia Kedua di Tanah Melayu: Pengubalan Dasar British Terhadap Tanah Melayu: Dari Konsep Tanah Melayu Untuk Orang Melayu Kepada Tanah Melayu Untuk Orang Malaya,1942-1945, Universiti Kebangsaan Malaysia, Bangi, 25-26 Oktober 1995, hlm. 1.
16

8

orang Melayu berasaskan beberapa pertimbangan yang utama iaitu penghapusan kuasa serta kedaulatan raja Melayu serta terhakisnya ketamadunan serta budaya orang Melayu akibat daripada dasar kerakyatan yang berasaskan prinsip ‘jus soli.’ Perasaan mereka terpapar dalam hampir ke semua akhbar Melayu yang membidas Malayan Union yang dianggap merampas hak serta menghapuskan ketuanan Melayu di bumi mereka sendiri. Utusan Melayu misalnya pada 12 Oktober 1945 mencatatkan: “… dari pandangan sepintas lalu dapatlah diketahui bahawa cadangan Malayan Union itu menguntungkan orang-orang bukan Melayu. Hal ini amat mencemaskan fikiran dan perasaan orang Melayu mengenai hari depan mereka.”18 Manakala Majlis pula dalam ulasannya tentang Malayan Union telah menggesa orang Melayu untuk bangun menentang Malayan Union dengan menekankan kesefahaman dan kerjasama orang Melayu. Mereka perlu bersatu untuk menumbangkan Malayan Union dan berusaha untuk mendirikan sebuah kerajaan sendiri yang ditadbir oleh anak-anak tempatan.19 Akhbar tersebut juga mendakwa sesiapa yang tidak berkabung bererti menyokong Malayan Union dan mereka tidak akan diakui sebagai orang Melayu.20 Penentangan orang Melayu yang berterusan serta sokongan daripada kaum imgran yang dingin terhadap Malayan Union memaksa British untuk mengubah semula dasarnya kepada konsep Tanah Melayu untuk orang Melayu dengan termeterainya Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu tahun 1948 yang dilihat sebagai asas kepada terbentuknya sebuah negeri Melayu ( Malay State ). British telah menggunakan semula polisi ‘pro-Melayu’ dalam usaha mengelakkan penentangan daripada orang Melayu. Hak serta kedudukan orang Melayu dikembalikan seperti sebelum perang dan hak kerakyatan untuk kaum imigran diperketatkan semula. Proses pembentukan negara bangsa semakin rancak menjelang era pasca kemerdekaan. British meletakkan syarat perpaduan dan kerjasama antara kaum sebagai asas pertimbangannya dalam memberikan kemerdekaan kepada Tanah Melayu telah mendorong wujudnya kerjasama antara kaum menerusi parti-parti politik yang ditubuhkan. Kerjasama tersebut membawa kepada terbentuknya Parti Perikatan yang terdiri daripada UMNO, MCA dan MIC. Kesinambungan dalam pembentukan negara bangsa dengan kelahiran Malaya atau lebih dikenali Tanah Melayu pada 31 Ogos 1957 berjaya diperkukuhkan lagi dengan
18 19 20

Utusan Melayu, 12 Oktober 1945. Majlis, 3 April 1946. Ibid, 4 April 1949.

9

pembentukan Malaysia. Ia merupakan hasil daripada penggabunggan wilayah antara Tanah Melayu, Sabah, Sarawak dan Singapura pada September 1963. Namun begitu, ketegangan hubungan Malaysia dengan Indonesia dan Filipina serta penyingkiran Singapura dari Malaysia sedikit sebanyak dilihat merencatkan proses pembentukan negara bangsa. Persoalan negara bangsa dan bangsa Malaysia sekali lagi menarik perhatian pelbagai pihak selepas mantan Perdana Menteri Malaysia, Tun Dr Mahathir Mohamad mengemukakannya pada tahun 1991. Dalam ulasannya terhadap Wawasan 2020, beliau menegaskan bahawa dalam usaha menjadikan Malaysia sebuah negara maju menjelang tahun 2020, kita perlu berusaha ke arah membentuk sebuah masyarakat yang liberal dan bertolak ansur tetapi pada masa yang sama bebas mengamalkan adat, kebudayaan dan pegangan agama masing-masing. Walaupun begitu, rakyat Malaysia perlu meletakkan kesetiaan yang tidak berbelah bagi kepada negara. Dalam mengulas aspek ekonomi pula, Tun Dr. Mahathir menganggap orang bukan Melayu sebagai rakan kongsi kepada orang Melayu dalam usaha menjelma Malaysia sebagai sebuah negara yang maju dan berdaya saing menjelang tahun 2020.21 Di samping itu, beliau turut menggambarkan satu bentuk kerjasama antara kaum yang dilakukan dengan ikhlas dan adil berdasarkan perkongsian bersama satu matlamat tanpa mengambil kira kaum demi manfaat bersama. Namun begitu, pada 29 September 2001, beliau mengisytiharkan Malaysia sebagai sebuah negara Islam dan tindakan tersebut dilihat bertentangan dengan aspirasinya semasa memperkenalkan Wawasan 2020. Di mana ramai yang beranggapan Malaysia yang wujud hari ini harus berlandaskan kepada konsep kepelbagaian etnik ( multi-ethic ) dan kepelbagaian budaya mahupun agama sepatutnya diterima sebagai satu keunikan bukannya penghalang kepada perpaduan negara. Lantaran itu, sebarang usaha unuk mewujudkan senario homogenenous yang membawa kepada asimilasi budaya etnik minoriti bukan sahaja akan menemui kegagalan malahan ia mampu membawa kepada konflik dan perpecahan dalam negara. Ia diperjelaskan oleh Cheah Boon Kheng ( 2005 ) dalam penulisannya ‘Ethnicity in the Making of Malaysia’ yang berpendapat: ‘ Everywhere ethic pluralism rather than ethnic homogenous seems the norm. Yet nationalists try to create a homogenous nation or nation-state and very few succeed in doing so. Their goals remain imaginary, elusive and this process of nation building is dialectical. Every effort by nationalist leaders of a dominant ethnic majority, for instance, to integrate or assimilate other ethnic communities into their new ‘national’
21 Cheah Boon Kheng, Ethnicity in the Making of Malaysia, dalam Wang Gungwu, Nation Building: Five Southeast Asian Histories, Institute Of Southeast Asian Studies, Singapore, 2005, hlm. 93.

10

state meets or arouses ethnic antagonisms and highlights ethnic solidarities because most communities wish to remain separate and autonomous. Such efforts only reinforce ethnic cleavage and sometimes foster inter-ethnic conflict’22 Usaha ke arah membentuk satu etnik yang homogenous dianggap oleh Cornelia Navari sebagai ‘fictional entity’ yang akan membawa kepada ‘polity of homogenous ’ di mana alasan untuk menyatukan masyarakat melalui unsur kebudayaan dan bahasa yang sama bakal membawa kepada penguasaan satu-satu etnik khususnya yang majoriti terhadap etnik yang lain.23 Dalam ketidaktentuan politik negara selepas Pilihan Raya Umum ke-12 yang telah berlangsung pada Mac tahun 2009, retorik tentang negara bangsa muncul semula. Dalam melihat senario tersebut, Kee Thuan Chye ( 2008 ) berpendapat ‘after four decades, since 1969, Malaysians finally woke up. As if from a spell, cast by the wizard called BN. The people woke up to the need for change and they were amazingly united in acting on that need. From north to south of the peninsula, they voted with their feet.’ Dalam situasi politik yang tidak menentu serta kerunduman ekonomi negara, Datuk Seri Najib mengambil alih pucuk kepimpinan negara pada 3 April 2009 dan beliau dilihat menjadi Perdana Menteri pada waktu yang paling mencabar. Walaupun terpaksa menghadapi ranjau yang penuh berliku dalam meneruskan kesinambungan kuasa Barisan Nasional, Datuk Seri Najib tidak menoleh ke belakang sejak mengambil alih pucuk kepimpinan negara. Beliau memperkenalkan beberapa konsep dan pendekatan baru yang dijadikan falsafah dan garis panduan pentadbiran beliau dalam usaha memenangi semula hati para pengundi dan mendapat semula kepercayaan rakyat jelata. Kesungguhan beliau dapat dilihat dalam perutusannya sewaktu mengangkat sumpah jawatan sebagai Perdana Menteri Malaysia yang keenam pada 3 April 2009. Beliau menyeru rakyat melaksanakan transformasi besar-besaran atas semangat ‘Satu Malaysia’ dengan penekanan terhadap konsep ‘Rakyat Didahulukan dan Pencapaian Diutamakan’. Di mana menerusi Gagasan Satu Malaysia ini, kerajaan akan mengiktiraf sumbangan setiap kaum dan berazam untuk memastikan tiada mana-mana kaum yang akan terpinggir dalam arsu pembangunan negara. Ini kerana Satu Malaysia menghargai dan menghormati identiti setiap kaum dan menganggapnya sebagai satu aset. Lantaran itu, asas utama konsep Satu Malaysia ialah keadilan untuk semua kaum dalam erti kata bahawa nasib semua kaum akan dibela tanpa
22 23

Ibid, hlm. 95. Ibid.

11

mengira kaum. Ini akan membolehkan semua kaum berkongsi aspirasi yang sama dan kesetiaan yang serupa terhadap negara.24 Konsep satu Malaysia dilihat sebagai satu kesinambungan daripada dua konsep yang diperkenalkan oleh Perdana Menteri terdahulu dalam agenda pembangunan negara. Datuk Seri Najib berkata, ia merupakan aspirasi beliau untuk menterjemahkan dan meneruskan formula pentadbiran untuk mencapai status negara maju menerusi Wawasan 2020 yang diilhamkan oleh Tun Dr Mahathir Mohammad. Di samping itu, beliau juga melahirkan hasrat untuk melihat Malaysia terus maju dan berdaya saing selaras dengan impian Tun Abdullah Ahmad Badawi yang berusaha menjadikan negara kita lebih cemerlang, gemilang dan terbilang.25 Justeru itu, konsep Satu Malaysia harus mempunyai elemen-elemen seperti persefahaman, menghormati dan mempercayai satu sama lain di samping, nilai-nilai utama yang lain seperti kesetiaan, integriti, meritokrasi, budaya kecemerlangan, sikap kegigihan, merendah diri dan mengutamakan pendidikan.

Ia juga dilihat sebagai satu gagasan bagi memupuk perpaduan di kalangan rakyat berbilang kaum dan berteraskan beberapa nilai penting yang menjadi amalan setiap rakyat. Ia bukanlah satu dasar yang terpisah daripada dasar kerajaan kerana ia bertindak sebagai pelengkap kepada pendekatan yang sedia ada bagi menjamin kestabilan untuk mencapai kemajuan dan pembangunan yang lebih tinggi bagi rakyat dan negara. 26 Kesungguhan Datuk Seri Najib dalam merealisasikan gagasan murni ini terbukti dalam kenyataannya di New Straits Times pada 4 September 2009 yang menegaskan bahawa: We must reach out to the many who may have been disaffected and left confused by political games, deceit and showmanship. Walaupun Gagasan Satu Malaysia mendatangkan sinar baru dalam pembentukan negara bangsa di negara kita tetapi gagasan tersebut masih diselubungi dengan pelbagai persoalan yang sukar untuk disungkai. Penerimaan rakyat Malaysia yang berbilang kaum terhadap konsep tersebut berbeza-beza. Masyarakat Melayu terus berpegang kepada status quo mereka menekankan pentingnya Gagasan Satu Malaysia berlandaskan perlembagaan
24 25 26

Berita Harian, 7 Mei 2009. Ibid, 19 April 2009. Ibid, 7 Mei 2009.

12

negara demi kesejahteraan bersama. Lantaran itu sebarang percubaan untuk merombak struktur sosial yang sedia ada dilihat sebagai satu usaha untuk mengikis hak orang Melayu serta pribumi yang lain. Ketegasan orang Melayu dapat dilihat daripada pendapat beberapa pertubuhan bukan kerajaan ( NGO ) yang begitu lantang membidas tindakan segelintir pihak yang cuba untuk menyamakan Gagasan Satu Malaysia dengan idea Malaysian Malaysia. Presiden Pertubuhan Pribumi Perkasa Malaysia ( PERKASA ), Datuk Ibrahim Ali berpendapat bahawa Satu Malaysia tidak mengenepikan hak bumiputera serta orang Melayu seperti yang termaktub dalam Artikel 153 yang terkandung dalam Perlembagaan Persekutuan. Lantaran itu orang Melayu serta bumiputera yang mewakili 60% jumlah penduduk Malaysia sedia berhadapan dengan mana-mana pihak yang cuba mencemari Gagasan Satu Malaysia yang menjaga kehormatan Perlembagaan Persekutuan.27 ( Utusan Malaysia, 13 April 2009 ). Pendapat Datuk Ibrahim Ali turut dipersetujui oleh Presiden Pertubuhan Profesional Melayu dan Pewaris Bangsa ( Prowaris), Feris Oman yang berkata Satu Malaysia adalah pendekatan Datuk Seri Najib untuk meneruskan dasar kerajaan Barisan Nasional seperti mengutamakan kedudukan agama Islam untuk orang Melayu serta menjaga kepentingan orang Cina dan India dalam menghormati hak mereka serta kewujudan sekolah vernakular.28 Oleh yang demikian, ramai penganalisis politik melihat konsep Satu Malaysia tidak bertunjangkan soal perkauman mahupun membangkitkan persoalan kesamarataan sehingga menafikan kepentingan pribumi. Ia sebenarnya merangkumi elemen-elemen yang penting dan jelas dalam usaha pembinaan negara bangsa dan berpaksikan kepada perpaduan dan integrasi, kepentingan rakyat dan kecemerlangan bagi melonjakkan kemajuan negara. Dalam membicarakan persepsi masyarakat bukan Melayu pula, mereka dilihat lebih ghairah ke arah penstrukturan semula politik, ekonomi dan sosial negara. Golongan tersebut mengharapkan perubahan dalam aspek perkongsian kuasa dalam negara, pembahagian kekayaan negara yang lebih saksama, kebebasan dalam bersuara serta mengembangkan bahasa serta sekolah vernakular. Harapan tersebut dijelmakan oleh kerajaan dalam beberapa perubahan dasar yang ternyata menguntungkan kaum bukan Melayu misalnya peningkatan pemberian biasiswa JPA kepada pelajar bukan bumiputera. Menurut perangkaan JPA, 924 pelajar bukan bumiputera layak menerima biasiswa pada tahun 2009 dan ia merupakan peningkatan sebanyak 600% berbanding hanya 150 orang pada tahun 2000.29 Pada masa
27 28 29

Utusan Malaysia, 13 April 2009. Ibid. Berita Harian, 17 Julai 2009.

13

yang sama, Datuk Seri Najib turut mengumumkan pengenalan biasiswa baru menjelang tahun 2010 yang berlandaskan merit semata-mata dan ini membolehkan pelajar yang terbaik mendapat daripadanya tanpa mengira kaum dan keturunan. Dalam mengulas perkara tersebut, Datuk Seri Najib menegaskan bahawa ‘ this would allow Malaysian’s best students to receive aid to pursue higher studies and I believe this will be accepted well and it will allow each individual a fair chance to realise his full potential’.30 Dalam usaha megiktiraf sumbangan bukan bumiputera, kerajaan telah menyadurkan bantuan kewangan kepada masyarakat India di samping melibatkan komuniti tersebut dalam program NKRA yang mempunyai enam objektif utama iaitu meluaskan akses pendidikan yang berkualiti, mengurangkan kadar jenayah, memerangi rasuah, meningkatkan taraf hidup rakyat berpendapat rendah, memperkasa prasarana luar bandar serta menambah baik pengangkutan awam. Menerusi program yang dijalankan menerusi NKRA dijangka kadar kemiskinan tegar di dalam masyarakat dapat dikurangkan sehingga 2.8% menjelang penghujung tahun 2010 dan 2% pada tahun 2012.31 Namun begitu, kecenderungan masyarakat bukan bumiputera menyamakan konsep Satu Malaysia dengan Malaysian Malaysia yang diperjuangkan oleh DAP telah menimbulkan satu kecelaruan dalam masyarakat. Di mana idea Malaysian Malaysia yang memberi penekanan terhadap keadilan politik, ekonomi serta sosial tanpa mengira kaum, agama mahupun bangsa ternyata bertentangan dengan semangat Satu Malaysia. Walaupun pada dasarnya Malaysian Malaysia dilihat mempunyai niat yang baik tetapi cara perlaksanaan ternyata tidak berlandaskan semangat perlembagaan sebaliknya berunsur perkauman. Ini kerana idea Malaysian Malaysia secara terus terang mencabar perlembagaan negara dengan menafikan hak serta kedudukan pribumi apabila ia bakal menghapuskan pemerintah beraja, mempertikaikan kedudukan agama Islam dan mengancam keisitmewaan orang Melayu. Langkah-langkah tersebut sudah pasti tidak dapat diterima oleh kaum pribumi kerana ia bukan sekadar menjejaskan survivaliti mereka malah bertentangan dengan pakatan murni yang telah dipersetujui bersama lebih daripada 50 tahun yang lalu. Pembentukan negara bangsa di Malaysia menghadapi pelbagai cabaran lantaran itu, ia kerap dilihat sebagai satu retorik berbanding realiti. Di mana proses pembentukan negara bangsa kerap dihambat pelbagai persoalan yang sukar dirungkai dan membantutkan
30 31

STAR, 28 Jun 2009. Berita Harian 18 Disember 2009.

14

perkembangan negara bangsa. Persoalan-persoalan seperti apakah bentuk negara dan bangsa yang sesuai dan pendekatan yang perlu diambil ke arah itu mencetuskan pelbagai konflik serta reaksi yang berbeza-beza. Kerajaan dilihat cenderung menggunakan pendekatan yang bersifat homogenous dan ia dilakukan menerusi dasar kebudayaan, pendidikan mahupun ekonomi yang bertujuan untuk melahirkanwawasan satu bangsa, satu bahasa dan satu budaya. Namun begitu, pendekatan tersebut jelas mengundang perasaan kurang senang kaum bukan Melayu yang ingin terus mengekalkan indentiti masing-masing. Ia jelas kelihatan dalam bantahan persatuan-persatuan Cina terhadap Dasar Kebudayaan Kebangsaan 1971 yang dilihat cenderung ke arah asimilasi dan mengenepikan kebudayaan serta peranan masyarakat kaum bukan Melayu. Dalam Memorandum Bersama Dasar Kebuadayaan Kebangsaan yang dikemukakan oleh Persatuan-Persatuan Utama Cina pada 27 Mac 1983 di Pulau Pinang, ia berpendapat: ‘some chauvinist think that the only way to unite the various ethnic groups is through one language and one culture. They also feel that many languages and culture will lead to disunity among the people. This thinking is obviously wrong. Economic, social and political factors are more important to the unity of a people or nation. In others words, economic oppression, social injustice and political differences can make a mono-lingual and mono-culture people or nation sink into deep internal strife’.32 Masyarakat Cina menolak Dasar Kebudayaan Kebangsaan 1971 yang dilihat gagal mengambil kira kepentingan semua kaum, mereka menggesa agar dasar tersebut dikaji semula dan asas bagi dasar kebudayaan kebangsaan perlu selaras dengan hak asasi manusia serta berlandaskan perlembagaan negara dan Rukun Negara. Pada masa yang sama, ia perlu mengiktiraf kewujudan kepelbagaian budaya dan etnik di Malaysia. Ia penting kerana kegagalan dalam mengiktiraf kebudayaan masyarakat minoriti bakal membawa kepada ketidak adilan dalam ekonomi dan politik. Dr Ting Chew Peh dalam penulisannya ‘The Problem of National Unity’ berpendapat terdapat pelbagai isu yang menghalang perpaduan di kalangan rakyat dan ia dikenal pasti sebagai punca kegagalan dalam pembentukan negara bangsa di Malaysia.33 Isu-isu tersebut boleh dirangkumkan dalam tiga kelompok utama. Pertama, wujudnya perasaan tidak puas
Joint Memorandum on National Culture by the Major Chinese Organisations of Malaysia, 1983, Lihat Kua Kia Soong, The Malaysian Civil Rights Movement, Strategic Information Research Development, Petaling Jaya, 2005, hlm.115-125. 33 Ling Liong Sik, et al., The Future of Malaysian Chinese, MCA, Petaling Jaya, 1988, hlm.131.
32

15

hati masyarakat bukan Melayu terhadap beberapa dasar kerajaan yang didakwa bersifat berat sebelah. Di mana ia seolah-olah meletakkan kaum lain di satu kelas yang lebih rendah daripada orang Melayu. Ia jelas bercanggah dengan perlembagaan negara yang menekankan persamaan hak bagi semua warganegara tanpa diskriminasi terhadap mana-mana bangsa mahupun agama. Dasar Ekonomi Baru ( DEB ) misalnya dilihat terlalu memihak kepada orang Melayu sehinggakan menjejaskan peluang ekonomi kaum bukan Melayu. Walaupun Dasar Ekonomi Baru bertujuan untuk membasmi kemiskinan dan menyusun semula masyarakat dan seterusnya menghapuskan pengenalan kaum mengikut fungsi ekonomi tetapi bantuan dalam pelbagai aspek ekonomi kepada kaum Melayu dan Bumiputera secara tidak langsung akan mempengaruhi kedudukan ekonomi masyarakat Cina. Ini mengakibatkan penentangan masyarakat Cina yang merasakan diri mereka terabai walaupun memainkan peranan yang penting dalam membangunkan ekonomi negara. Ia diakui oleh Datuk Abdullah Ahmad, ahli Parlimen Kok Lanas yang berpendapat masalah polarisasi kaum di Malaysia berpunca daripada hubungan yang kurang harmonis antara orang Melayu dengan bukan Melayu.34 Ia disebabkan oleh keistimewaan yang dimiliki oleh orang Melayu dalam perlembagaan negara di samping Dasar Ekonomi Baru ( DEB ) yang membantu dalam penstrukturan semula masyarakat yang menjamin kedudukan yang lebih baik bagi kaum bumiputera.35 Kedua, penekanan yang keterlaluan terhadap unsur-unsur perkauman dalam pengagihan kekayaan, pemberian biasiswa, peruntukan kewangan untuk pendidikan serta pengambilan kakitangan dalam sektor awam turut menghalang perpaduan kaum. Menurut Kua Kia Soong ( 2002 ), ‘racism dan racial discrimination hane been part of Malaysian political, economic,social and culture realities ever since colonial times. Today, race has been so deeply institutionalised that it is a key factor determining benefits from government development policies, bids for business contracts, education policy, sosial policy, cultural policy, entry into education institutions, discounts for purchasing houses and other official policies.36 Ini menyebabkan masyarakat bukan Melayu tidak berminat berkhidmat dalam
Abdullah Ahmad merupakan ahli Parlimen Kok Lanas Barisan Nasional dan pernah ditahan di bawah Akta ISA pada tahun 1976 kerana disyaki bersubahat dalam penyebaran ideologi kominisme di kalangan orang Melayu. 35 Ucapan Datu Abdullah Ahmad di Institute of International Affairs Singapore, 30 Ogos 1986, hlm.3. 36 Racism and Racial Discrimination in Malaysia, telah dibentangkan di World Conference Against Racism and Racial Discrimination di Durban, 3 Septembr 2001. Lihat Kau Kia Soong, Malaysian Critical Issues, Strategic Information Research Development, Petaling Jaya, 2002, hlm.13-24.
34

16

sektor awam kerana beranggapan mereka tidak berpeluang untuk menjawat jawatan tinggi dan pada masa yang sama, diskriminasi yang berlaku bakal menyekat peluang mereka. Justeru itu, masalah polarisasi kaum menjadi semakin serius dan kerajaan dilihat gagal mengambil sebarang pendekatan yang proaktif untuk menanganinya. Ketiga wujudnya segelintir anggota masyarakat yang enggan menerima realiti wujudnya masyarakat majmuk di negara kita. Mereka masih terlalu berpegang kepada semangat kenegerian serta pemikiran yang sempit. Ini diperburukkan lagi dengan budaya politik perkauman yang didukung oleh parti-parti politik dominan seperti UMNO, MCA mahupun MIC. Walaupun parti-parti tersebut berjaya membentuk satu kerjasama yang utuh tetapi ia masih gagal keluar dari bayangan perkauman. Hakikat ini diperakui oleh Dr Khoo Kay Kim dalam temuramahnya dengan New Straits Times pada 22 September 2008. Beliau beranggapan banyak parti politik di negara kita mempermainkan sentiment perkauman kerana ia merupakan cara yang terbaik dalam mendapatkan undi dari para pengundi dan kewujudan senario itu merbahaya dan tidak sihat untuk perkembangan negara. Justeru itu, beliau menggesa semua pihak untuk meninggalkan agenda masing-masing sebaliknya mengutamakan kepentingan bersama sekiranya ingin melihat aspirasi terhadap negara bangsa benar-benar mencapai sasarannya. Ia perlu memandangkan ramai pihak yang sering ‘menangguk di air yang keruh’ dalam usaha memperoleh sesuatu kejayaan dan menyalahkan orang lain atas sesuatu insiden. Ia diperjelaskan oleh Dr. Khoo Kay Kim ‘our existing history books have wrong information about so many things, we are blaming the Brtish for everything but never looking at our oen faults. It was not the british that created the basis of our racial divide but the people themselves who wants to stay divided.’37 Oleh yang demikian, ramai pihak yang melihat proses pembentukan negara bangsa di Malaysia masih berterusan sehingga ke hari ini. Ini kerana kita masih teraba-raba dalam mencari satu titik pertemuan yang mampu menyatukan kesemua kaum di Malaysia. Lantaran itu proses pembinaan negara bangsa Malaysia masih belum ada hujung pangkalnya. Isu serta retorik terhadap negara bangsa tidak pernah sunyi samada di arena politik mahupun akademik. Kesukaran untuk membina satu negara bangsa yang bersatu dan mampu diterima oleh semua kaum dikaitkan dengan dengan teori Benedict Anderson, seorang tokoh Sains Politik melihat Wawasan 2020 sebagai ‘an imagined community’.
37 38

38

Di mana orang Melayu

New Straits Times, 22 September 2008. Benedict Anderson, Imaged Communities, Verso, London, 1983, hlm. 15-16.

17

dan bukan Melayu dilihat mempunyai aspirasi serta penerimaan yang berbeza terhadap Wawasan 2020. Ia seolah-olah dalam situasi ‘tidur sekatil, mimpi lain-lain’. Majoriti orang Melayu mengidamkan sebuah ‘Malay Nation State’ yang eksklusif untuk orang Melayu dan didominasi oleh mereka. 39 Ia bakal membawa kepada hegemoni Melayu dalam aspek politk, ekonomi mahupun sosial. Manakala orang bukan Melayu pula perjuangkan kepelbagaian budaya mahupun etnik ( multi ethnic ) yang mengharapkan pembentukan ‘Bangsa Malaysia’ mampu melahirkan satu dimensi baru dalam politik negara. Lantaran itu, ia dilihat lebih ramai orang bukan Melayu yang menerima konsep ‘Bangsa Malaysia’ Mereka melihat pembinaan negara bangsa sebagai satu perkembangan yang positif ke arah mengakui hak mereka sebagai warganegara yang mempunyai status yang sama. Ini seterusnya akan membawa kepada pembinaan sebuah bangsa baru dengan meninggalkan perbezaan etnik yang sedia ada. Walaupun begitu, masih wujud kegelisihan di kalangan masyarakat itu bahawa akan berlaku satu proses asimilasi yang bakal menghapuskan jati diri mereka. Situasi yang berbeza pula dilihat dalam penerimaan orang Melayu di mana mereka menerima konsep negara bangsa dengan penuh prejudis. Ia diperjelaskan oleh Datuk Dr Zainal Kling yang menyatakan bahawa orang Melayu tidak pernah memikirkan konsep bangsa Malaysia kerana bagi mereka Malaysia adalah negara beraja dan semua orang Malaysia adalah rakyat Malaysia kerana ada raja tanpa mengira sama ada Melayu, Cina, India, Iban atau Kadazan, semua rakyat Malaysia.40 Malahan beliau turut berpendapat konsep bangsa Malaysia yang sering diperkatakan hari ini sudah mula dimasukkan unsur politik dan bukan lagi sekadar deskripsi umum di mana ia membawa maksud semua orang Malaysia perlu mempunyai persamaan hak, kedudukan agama dan layanan.41 Masyarakat Melayu kerap mengaitkan negara bangsa dengan konsep ‘MalaysianMalaysia’ yang diilhamkan oleh Lee Kuan Yew dan diperjuangkan oleh Parti Tindakan Demokratik ( DAP ) sehingga ke hari ini. Di mana asas perjuangannya yang menekankan persamaan hak politik, ekonomi serta sosial dikhuatiri akan mengancam kedudukan serta hak keistimewaan orang Melayu serta kaum bumiputera yang lain. Oleh itu, mereka menegaskan konsep Bangsa Malaysia yang diusahakan itu dilihat perlu selari dengan perlembagaan
Cheah Boon Kheng, Ethnicity in the Making of Malaysia, dalam Wang Gungwu, Nation Building: Five Southeast Asian Histories , hlm. 94. 40 Berita Minggu, 12 November 2006. 41 Ibid.
39

18

negara yang mempunyai beberapa peruntukan khusus dalam melindungi status serta kepentingan orang Melayu.42 Ini seterusnya membawa kepada cadangan bahawa pembentukan negara bangsa perlu selaras dengan perlembagaan negara yang secara jelas memperuntukkan beberapa keistimewaan kepada orang Melayu dan ia seharusnya tidak boleh dipertikai atau dipinda tanpa persetujuan 2/3 ahli parlimen serta perlu mendapat keizinan Majlis Raja-Raja Melayu. Perkara-Perkara yang termaktub dalam fasa 153 yang menyentuh kedudukan serta kebesaran Raja-Raja Melayu, hak keisitmewaan orang Melayu, agama Islam serta peranan Bahasa Malaysia bahasa kebangsaan perlu dihormati.43 Ia penting bagi memastikan asas pembentukan negara terpelihara dan tidak menimbulkan kegusaran dan keresahan di kalangan rakyat jelata.

2.3

PENERIMAAN MASYARAKAT CINA TERHADAP NEGARA BANGSA MALAYSIA

Pandangan serta penerimaan masyarakat Cina terhadap negara bangsa akan dibicarakan dengan mengambil kira dasar serta perjuangan parti-parti orentasi Cina seperti MCA, Gerakan dan DAP dalam usaha membentuk semua negara bangsa. Dasar kerajaan yang bertujuan untuk membentuk negara bangsa telah mendapat pandangan serta reaksi yang berbeza-beza daripada parti-parti berkenaan. Pandangan serta penerimaan parti-parti berorentasi masyarakat Cina tersebut terhadap negara bangsa Malaysia berbeza dengan persepsi kerajaan, di mana mereka lebih menekankan kepada aspek akomodasi dan integrasi tanpa paksaan yang membolehkan identiti kaum yang beraneka dikekalkan. DAP yang memperjuangkan konsep Malaysian-Malaysia’ menekankan aspek persamaan hak politik, ekonomi serta sosial tanpa mengira kaum. Ia melihat Malaysia sebagai sebuah negara majmuk dan sebarang layanan istimewa kepada mana-mana kaum yang memonopoli kepentingan ekonomi serta politik sebagai satu penindasan kepada kaum yang

Datuk Dr Zainal Kling menegaskan perlembagaan negara tidak memberi persamaan mutlak. Ia dapat dilihat dalam kedudukan Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan bukan semua bahasa mendapat status tersebut. Begitu juga dengan agama Islam dan hak orang melayu dalam aspek pendidikan, tanah dan lesen. Namun begitu, ia tidak bermakna orang bukan Melayu tidak dilayan adil kerana semua kaum mendapat layanan yang sama rata tanpa mengira kaum mahupun keturunan dan ini termaktub dalam perlembagaan negara. 43 Utusan Malaysia, 17 Oktober 2008.

42

19

lain.44 DAP pada dasarnya menyokong usaha ke arah pembinaan negara bangsa Malaysia tetapi ia menolak usul yang didukung oleh kerajaan yang menyarankan agar proses ke arah itu melibatkan aspek asimilasi serta integrasi nasional. Pendirian DAP jelas dalam The Rocket ( Nov. 1966 ) yang menyarankan tentang perlunya diadakan satu ‘Rukunnegara’ berbilang kaum sebagai asas pembinaan sebuah negara Malaysia. Ia menyarankan agar semua rakyat Malaysia yang waras dan muhibah merenung serta meneliti semula tentang matlamat pembentukan Malaysia. Di mana ia menjadi harapan semua pihak agar sebarang bentuk diskriminasi yang berasaskan kaum mahupun keturunan dapat dihapuskan.45 Ia berpendapat sekiranya ingin membentuk sebuah negara bangsa Malaysia yang berjaya, ia perlu menepati beberapa kriteria asas iaitu46 i. Sebagai sebuah negara yang berbilang kaum, Malaysia tidak seharusnya menjadi milik mana-mana satu kaum yang tertentu. Lantaran itu, tidak ada satu kaum yang boleh menganggap dirinya sebagai tipikal Malaysia. ii. Kebudayaan Malaysia bukanlah kebudayaan Melayu, Cina mahupun India tetapi ia adalah sintesis atau gabungan semua aliran kebudayaan yang bertemu di Malaysia yang membawa kepada kebebasan saling bertindak dan integrasnya.
iii.

Semua bahasa yang ditutur oleh rakyat Malaysia dari berlainan keturunan adalah bahasa Malaysia. Mereka yang menyifatkan bahasa Mandarin dan Tamil sebagai bahasa asing dianggap sebagai membuat kesimpulan bahawa rakyat Malaysia berketurunan Cina dan India adalah orang asing.

iv. v.

Bahasa Kebangsaan seharusnya menjadi bahasa perpaduan dan bukan perpecahan. Penggunaan bahasa ibunda sebagai bahasa penghantar dalam satu sistem pelajaran yang bebar-benar bersifat Malaysia dalam bentuknya.

DAP beranggapan sekiranya tiada persetujuan dapat dicapai mengenai asas-asas perpaduan yang diutarakannya maka tidak wujud sebarang keazaman dalam membentuk sebuah negara yang majmuk. Sebaliknya ia bakal menyaksikan polarisasi kaum yang semakin serius dan seterusnya merencatkan usaha ke arah pembentukan negara bangsa Malaysia.

44 45 46

Ulangtahun ke-25 DAP, DAP Malaysia, Petaling Jaya,1993 hlm. 10. Ulangtahun ke-15 DAP, DAP Malaysia, Petaling Jaya,1988 hlm. 20. Ibid.

20

MCA pula mempunyai pandangan yang agak terbuka terhadap konsep negara bangsa. Ia melihat kewujudan masyarakat yang berbilang bangsa di Malaysia sebagai satu kekuatan bangsa. Oleh itu, ia akan memperjuangkan keadilan, kesaksamaan serta kemajuan bagi semua kaum di negara kita.47 Ia menentang sebarang bentuk fahaman yang bersifat extremis dalam pembentukan sebuah negara bangsa.48 Keterbukaan MCA dalam penerimaan konsep negara bangsa Malaysia dapat dinilai daripada memorandum parti tersebut yang bertajuk ’ One Country, One People, One Government’. Ia menegaskan bahawa satu objektif asas MCA ialah untuk mewujudkan satu kerjasama yang utuh di kalangan penduduk Malaysia yang berbilang kaum. Ia dilihat sebagai asas kepada pembentukan sebuah negara, satu bangsa dan satu kerajaan yang dimiliki oleh semua kaum tanpa mengira keturunan, etnik mahupun agama. Lantaran itu, MCA menggalakkan kerjasama antara kaum dalam semua bidang, kebebasan serta persamaan hak bagi semua bagi menjayakan matlamatnya iaitu membentuk sebuah negara Malaysia yang bersatu.49 Walaupun begitu, MCA tetap memberi penekanan kepada perlunya identiti serta kebudayaan orang Cina dipelihara serta dipertahankan demi kelangsungan komuniti berkenaan di Malaysia. Ia dapat dilihat dalam ucapan Tan Cheng Lock semasa merasmikan Jawatankuasa Pendidikan MCA pada April 1953 di mana beliau menegaskan bahawa ia menjadi tanggungjawab MCA untuk menjadi pelindung kepada pendidikan dan kebudayaan Cina kerana beliau yakin orang Cina akan menjadi warganegara yang taat dan setia terhadap negara ini sekiranya mereka diberi kebebasan dalam mengamalkan kebudayaan serta menggunakan bahasa ibunda sendiri.50 Justeru itu, MCA terus melindungi serta perjuangkan kepentingan masyarakat Cina dalam segala aspek termasuklah politik, ekonomi, bahasa, kebudayaan mahupun pendidikan. Ia perlu dalam usaha melahirkan seorang warganegara Malaysia berbangsa Cina yang tulin dan berpegang teguh kepada ajaran nenek moyang mereka. Namun demikian, MCA akur dengan keperluan wujudnya integrasi budaya di kalangan rakyat berbilang kaum demi kepentingan negara. Lantaran itu, ia mengesyorkan agar semua pihak berusaha untuk

The Future Of Malaysia Chinese, MCA, 1988, hlm. 5. The STAR, 16 dan 29 Ogos 1992. 49 Tan Cheng Lock, 1949, One Country, One People, One Government, The Malaya Tribune Press Ltd, Singapore, hlm. 2. 50 Heng Pek Koon, Chinese Politics In Malaysia: A History Of The Malaysian Chinese Association, Oxford University Press, Singapura, 1988, hlm. 197.
48

47

21

menerima kebudayaan kaum lain dengan hati yang terbuka dan mencari satu titik pertemuan di antara kepelbagaian budaya yang wujud di negara kita. Konsep negara bangsa bagi parti Gerakan pula memperlihatkan wujudnya unsurunsur akomodasi. Di mana ia berpendapat proses pembentukan negara bangsa perlu berlaku secara sukarela tanpa wujudnya sebarang unsur paksaan mahupun cubaan untuk asimilasikan budaya golongan minoriti.51 Ia berpendapat kerajaan tidak seharusnya memaksa unsur-unsur kebudayaan atau melibatkan diri dalam eksperimen bauatan seperti memperkenalkan suatu pemakaian, tarian atau upacara umum tanpa mengambilkira penerimaan komuniti yang wujud di Malaysia.52 Sebaliknya ia menyarankan perasaan ditakdirkan bersama atau sense of common destiny dijadikan unsur penentu dalam pembentukan negara bangsa Malaysia. Idea parti Gerakan terhadap negara bangsa dapat dilihat menerusi ideanya daam membina satu bangsa Malaysia progresif dan bertujuan untuk memecahkan tembok perkauman antara kaum. Ia perjuangkan persamaan hak dalam politik, ekonomi mahupun sosial seperti yang diperjelaskan dalam perlembagaan negara. Ia dapat dilihat dalam Perkara 8 Perlembagaan Persekutuan yang menyatakan bahawa: ‘semua orang adalah sama rata di sisi undang-undang dan berhak mendapat perlindungan yang sama rata di sisi undang-undang. Kecuali sebagaimana dibenarkan dengan nyatanya oleh perlembagaan ini, tidaklah boleh ada perbezaan terhadap warganegara semata-mata oleh sebab ugama, kaum, keturunan atau tempat lahir dalam mana-mana undang-undang atau dalam perlantikan bagi apa-apa jawatan atau pekerjaan di bawah sesuatu pihak berkuasa awam atau dalam pentadbiran mana-mana undang-undang berkenaan dengan memperoleh, memegang atau melepaskan harta atau berkenaan dengan menubuhkan atau menjalankan apa-apa tred, perniagaan profesion, vokesyen atau pekerjaan.’53 Walaupun begitu, Parti Gerakan mengakui perlunya perhatian khas dan penekanan yang serius ke atas aspek ekonomi bagi membantu orang Melayu dan Bumiputera demi memastikan kelangsungan mereka dan mampu terus bersaing dengan kaum yang lain. Dalam membicarakan satu dasar yang konkrit bagi membentuk sebuah negara bangsa yang mampu memenuhi aspirasi semua kaum, Gerakan mencadangkan satu pendekatan yang
Gerakan : Its History and Strunggle, Cenderamata Ulang Tahun Gerakan ke 20, 1988 hlm 24-25. 52 Lim Siew Lay, Pandangan Masyarakat Cina Terhadap Pembentukan Negara Bangsa Malaysia: Satu Tinjauan Terhadap Pandangan Parti-parti Politik Malaysian Chinese Association, Democratic Action Party dan Parti Gerakan Rakyat Malaysia ( 19491990an ), Jabatan Sejarah, Universiti Kebangsaan Malaysia, Bangi, 1993, hlm. 4. 53 Perlembagaan Persekutuan, MDC Publishes Sdn Bhd, Kuala Lumpur, 2007, hlm. 4-5.
51

22

lebih fleksible dan bersifat majmuk ( multi-etnik ). Ia melihat langkah unuk mewujudkan satu bangsa, satu bahasa dan satu budaya tidak akan terhalang hanya dengan wujudnya kepelbagaian bahasa mahupun budaya di kalangan rakyat Malaysia yang berbilang kaum. Oleh yang demikian, ia menggesa kerajaan untuk terus mengikitiraf kewujudan sekolah vernakular Cina mahupun Tamil. Pada masa yang sama, pentadbiran yang efektif serta dasar pendidikan yang berkualiti perlu dilaksanakan kerana ia mampu merealisasikan wawasan berkenaan. Lantaran itu, Parti Gerakan mencadangkan pembentukan sebuah jawatankuasa untuk menasihati kerajaan alam soal pendidikan bagi mewujudkan satu Malaysia yang bersatu dan berkongsi satu bahasa kebangsaan, dasar pendidikan dan perasaan ditakdirkan bersama ( sense of common destiny).54 Penerimaan masyarakat Cina terhadap konsep negara bangsa terarah kepada tiga perkara pokok iaitu kesamarataan hak antara kaum, isu bahasa dan kebudayaan serta pendidikan. Isu-isu ini sering dilihat menjadi tembok pemisah kepada masyarakat Cina untuk menerima secara menyeluruh dasar-dasar yang dilaksanakan oleh kerajaan dalam usaha menjayakan negara bangsa di Malaysia. Masyarakat Cina ternyata tidak bersetuju dengan dasar asimilasi mahupun integrasi melalui penguatkuasaan undang-undang bagi membentuk negara bangsa. Lantaran itu, mereka menggesa kerajaan untuk mengkaji semula dasar-dasar yang sedia ada bagi mengeratkan perpaduan kaum serta mengatasi masalah polarisasi kaum yang semakin serius. Di mana dasar-dasar kebudayaan, ekonomi mahupun pendidikan yang mencetuskan kontroversi perlu diubah agar ia merangkumi kepentingan semua kaum. Pada masa yang sama, masyarakat Cina turut mengharapkan ‘politiking’ yang berunsur perkauman dihindari dan kerajaan bersikap lebih terbuka apabila berhadapan dengan isu-isu yang berkaitan dengan bahasa, pendidikan mahupun agama. Di mana pendekatan yang lebih mesra dan prihatin dapat diterapkan bagi mengelakkan masyarakat bukan Melayu merasakan diri mereka warga kelas ’dua’ yang sentiasa perlu tunduk kepada ketuanan Melayu bagi survivaliti mereka di negara ini. Lantaran itu, Dato’ Kok Wee Kiat, dalam rencananya ‘Facing the Future’ beranggapan bahawa ‘the whole generation of young Malaysians has grown up since merdeka in 1957 will find it difficult to accept discrimination on the basis ethnic origin. They are expect to be treated equally and justly in the distribution of opportunities.’55
54 R.K. Vasil, The Malaysians General Election of 1969, Oxford University Press, Singapore, 1972, hlm. 33-34. 55 Ling Liong Sik, et al. , The Future of Malaysian Chinese, hlm. 17.

23

Masyarakat Cina pada dasarnya menerima Persekutuan Tanah Melayu 1957 sebagai asas pentadbiran negara. Mereka akur dengan kluasa-klausa tertentu dalam perlembagaan tersebut termasuklah perkara 153 yang memperuntukkan kedudukan istimewa bagi orang Melayu dalam biasiswa, lesen, perkhidmatan awam serta pendidikan. Namun begitu, masyarakat Cina agak sensitif dengan bentuk negara bangsa yang hendak dibentuk. Walaupun mereka menerima status orang Melayu selaku bumiputera tetapi orang Cina ‘kurang senang’ dengan kecenderungan segelintir pihak yang cuba mempromosikan satu negara bangsa yang berorentasikan Bangsa Melayu. Ia ketara apabila wujud seruan untuk meletakkan unsur Islam, Bahasa Melayu serta sistem politik beraja sebagai asas utama pembentukan negara bangsa di negara kita. Pandangan sedemikian ditolak oleh masyarakat Cina yang menekankan bahawa asas pembentukan negara bangsa perlu berbilang majmuk ( multi-ethnic) dan bercorak bangsa Malaysia. Oleh yang demikian, asas negara bangsa Malaysia sewajarnya berlandaskan perlembagaan negara yang menggariskan Malaysia sebagai sebuah negara demokrasi berperlembagaan dan sistem beraja yang wujud bercorak raja berperlembagaan bukannya monarki mahupun fuedal. Lantaran itu, komuniti Cina menolak saranan agar Kesultanan Melayu Melaka dijadikan asas pembinaan negara bangsa sebaliknya mencadangkan budaya serta identiti semua etnik diambil kira daam proses membentuk satu identiti bagi bangsa Malaysia. Ini penting kerana kewujudan masyarakat majmuk di negara kita merupakan satu hakikat dan tindakan menafikannya dengan hanya mengiktiraf kewujudan satu bangsa mahupun budaya ( mono-culture ) jelas satu langkah yang kurang bijak. Dalam menyelami perasaan masyarakat Cina, Ye Lin-Sheng dalam penulisannya ‘The Chinese Dilemma’, ( 2003 ) dapat memberi sedikit gambaran kasar tentang tanggapan masyarakat Cina terhadap negara ini. Hasil kajian beliau, mendapati ramai orang Cina yang telah berhijrah ke seberang laut masih mempunyai gambaran yang positif terhadap Malaysia. Walaupun begitu, mereka berpendapat bahawa sumbangan serta kewujudan mereka di Malaysia kerap tidak dihargai. Ia dapat dilihat dari pengakuan seorang bekas kakitangan kerajaan yang kini menetap di Hong Kong yang berpendapat ‘ the terms of our incorporation in to Malaysian society as a “ franchise” the clear implication being that, unlike rights, what

24

we have can be taken away if we don’t dance to the Malay political tune.’56 Oleh yang demikian, Ye Lin-Sheng melihat dilema masyarakat Cina bukan sekadar berkongsi kekayaan material sebaliknya mereka menuntut pengiktirafan yang sewajarnya sebagai rakyat Malaysia yang berkongsi hak yang sama rata. Kewujudan dasar-dasar kerajaan yang membeza-bezakan bumiputera dengan bukan bumiputera mengakibatkan perpecahan di kalangan kaum malah ia menimbulkan perasaan sangsi di kalangan orang Cina. Di mana Ye Lin-Sheng menyatakan bahawa‘ rightly or wrongly, many Chinese are not reassured that the Malays will act in good faith. Can we trust them to be fair? In shifting the balance of advantage, will they know when to stop? If we don’t complain about the NEP, will they think it is not hurting us enough? 57

2.4

PENUTUP

Dalam usaha membina satu negara bangsa yang mantap dan jitu, rakyat Malaysia yang berbilang kaum dan cinta akan negara ini perlu sanggup berkorban dan bersedia mengenepikan perbezaan ideologi, pandangan politik yang berbeza serta agenda yang ‘tersembunyi’ serta mengambil pendekatan secara musyawarah dalam mencari satu titik persamaan bagi merealisasikan gagasan bangsa Malaysia yang sudah pun terbantut sekian lama. Gagasan Satu Malaysia dan Modal Ekonomi Baru ( MEB ) seharusnya menjadi titik tolak kepada satu lagi usaha murni ke arah pembinaan sebuah negara bangsa di Malaysia. Semua pihak seharusnya menerima idea tersebut dengan hati yang terbuka dan berusaha untuk menjadikan gagasan itu satu realiti selaras dengan objektif Wawasan 2020 iaitu membentuk satu negara bangsa Malaysia yang bersatu. Sebarang kecenderungan untuk menghalalkan apa-apa sahaja atas nama demokrasi total yang bakal meruntuhkan segala ‘asas binaan sosial’ yang sedia ada atas alasan politik baru yang lebih adil dan dinamika haruslah dielakkan. Kita perlu bersifat lebih realisitik dan berpijak pada bumi yang ternyata apabila memperkatakan perubahan kerana ia seharusnya mengambil kira perasaan serta aspirasi semua pihak. Lantaran itu, sikap yang terlalu idealist dan secara berbuta tuli tanpa mengambil kira kepentingan orang lain mahupun faktor kestabilan negara bakal mengundang padah.

56 Ye Lin-Sheng, The Chinese Dilemma, East West Publishing Pty Ltd, Australia, 2003, hlm.55-56. 57 Ibid, hlm. 57.

25

Persoalan kini bukan lagi, sama ada kita dapat atau tidak membina bangsa Malaysia yang bersatu padu kerana pada hakikatnya kita tidak mempunyai sebarang pilihan lain. Sekiranya kita ingin melihat negara ini terus maju ke hadapan dan berdaya saing dalam dunia globalisasi ini, kira perlu bersatu dan sebarang keretakan hubungan kaum hanya bakal menghancurkan segala hasil pembangunan dan kemewahan yang telah pun dinikmati hari ini. Pada masa yang sama, pembentukan negara bangsa juga dilihat penting bagi pembnagunan Malaysia mengikut acuan sendiri dan tidak lagi terikat dengan unsur-unsur peninggalan penjajah. Ia jelas dalam aspirasi Tun Dr Mahathir Mohamad untuk membina bangsa Malaysia yang bersatu padu dan mampu menjadi persamaan dalam situasi ‘heterogeneous’. Ia dikatakan menjadi penentu kepada sejauh manakah negara bangsa akan menjadi satu realiti. Ini kerana salah satu asas kepada pembinaan negara dan bangsa iaitu wujudnya satu bangsa yang dirujuk kepada sekumpulan manusia yang mendiami sesebuah wilyah dan berkongsi budaya, bahasa, adat serta pengalaman sejarah yang sama. Walaupun rakyat Malaysia ternyata tidak memiliki nilai tersebut namun ia bukanlah sesuatu yang mustahil sekiranya semua pihak benar-benar ikhlas dalam merealisasikannya. Ini kerana ‘ di mana ada kemahuan di situ ada jalannya’. Dalam usaha memahami penerimaan orang Cina terhadap negara bangsa, ia perlu diteliti dari budaya masyarakat tersebut. Walaupun masyarakat Cina telah lama meninggalkan negara asal mereka tetapi nilai-nilai serta budaya nenek moyang masih dipegang teguh. Dalam usaha pembinaan sebuah negara bangsa, orang Cina menolak sebarang usaha yang bakal menjejaskan identiti mereka sebaliknya menyarankan pendekatan yang bercorak akomodasi di mana sekelompak sosial yang mempunyai latar belakang serta sosial yang berbeza berkompromi untuk mengelakkan perselisihan pendapat. Ia dilakukan dengan mengadakan interaksi secara aman dan pada masa yang sama meneruskan identity, cirri dan sikap masing-masing. Pandangan yang prejudis terhadap sikap masyarakat Cina terhadap negara bangsa Malaysia kerap menimbulkan perasaan kurang senang komuniti berkenaan yang sering dilabelkan kurang patriotik serta terlalu demanding. Ia jelas satu pandangan yang bersifat prejudis sekiranya kita memahami budaya masyarakat berkenaan. Unsur humanis serta sifat keterbukaan masyarakat Cina jelas begitu ketara dalam penerimaan mereka terhadap konsep negara bangsa. Sejak kemerdekaan sehinggalah kini, masyarakat Cina mengidamkan sebuah

26

negara bangsa yang dimiliki serta dikongsi oleh semua rakyat Malaysia tanpa mengira kaum, identity, agama mahupu keturunan. Pada masa yang sama, penglibatan serta sumbangan masyarakat dalam proses pembentukan negara bangsa khususnya selepas Perang Dunia Kedua juga amat ketara. Masyarakat Cina mula mengubah persepsi mereka terhadap Tanah Melayu yang sebelum ini hanya dianggap sebagai batu loncatan demi kehidupan masa hadapan yang lebih baik. Komuniti tersebut mula memberi perhatian terhadap perkembangan politik di Tanah Melayu dan pada masa yang sama membawa kepada penglibatan mereka dalam perkembangan politik setempat. Perkembangan tersebut seterusnya membawa kepada kerjasama antara kaum dan merancakkan lagi proses perkembangan negara bangsa. Pada masa yang sama, kegigihan serta sikap berdikari membolehkan orang Cina membina kehidupan yang selesa dan memperkukuhkan kedudukan mereka di negara ini. Walaupun ramai yang beranggapan orang Cina berjaya kerana bantuan British serta ilhsan raja Melayu tetapi kesungguhan serta kemampuan orang Cina dalam membina asas yang mantap terutmanya dalam ekonomi dengan titik peluh mereka sendiri tidak seharusnya dipandang ringan. Kehadiran mereka dengan berbekalkan tulang empat kerat berjaya menjadikan Tanah Melayu sebagai pengeluar bijih timah yang terulung di dunia. Malahan kehadiran mereka turut menyaksikan kemunculan bandar-bandar besar seperti Kuala Lumpur, Ipoh, Seremban mahupun Johor Bharu yang sebelum ini hanya perkampungan kecil perlu membuka mata banyak pihak. Lantaran tu, orang Cina sentiasa mengharapkan pengiktirafan serta layanan yang setimpal bagi segala usaha yang dicurahkan demi negara ini. Kewujudan perasaan prejudis serta ‘protes’ terhadap dasar-dasar kerajaan yang membeza-bezakan kaum dan layanan yang tidak saksama sememangnya telah sinonim dengan orang Cina. Kegagalan mencari satu penyelesaian yang adil dan terbaik dalam isu bahasa ibunda, pendidikan mahupun hak yang sama rata bagi semua kaum mengakibatkan orang Cina terus berada di persimpangan apabila berhadapan dengan isu negara bangsa. Mereka sering berpendapat, kita telah berjaya membina sebuah negara sejak sekian lama malangnya masih teraba-raba dalam pembinaan bangsa yang dimilik semua.

27

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->